Banu Doğan Şiirleri - Şair Banu Doğan

Olmuyor sensiz, hayat yarım kalıyor,
Geceler boyu süren sessizlik, içimi yakıyor.
Sensiz geçen her an, bir ömür kadar uzun,
Olmuyor sensiz, kalbim seni arıyor her gün.
Gözlerim seni arıyor kalabalıkta,
Yüreğim seni özlüyor her adımda.

Sessizliğin içinde kaybolurken düşündüm,
Bir sonsuzluğun eşiğinde,
Var mıdır bir başka dünya, ölümden sonra?
Ve eğer varsa,
Neden olmasın senden sonrası da?
Dudaklarımda kalan son sözlerin yankısı,

Her sabah güneşle birlikte uyanıyorum.
Senin sevgin ruhuma sıcaklık veriyor.
Dünyamı bir anda neşeyle dolduruyor.
Huzuru hissettiriyor.

Gözlerine baktığımda,

Buda sana yazdığım son şiirim sevdam
kolay olmayacak senden vazgeçmek
bu aşkı doyasıya yaşamadan bir
çırpıda bitirdin gözünü kırpmadan
öldürdün bizi , öldürdün....

Yalnız bir ruha yol gösteren tüm
varlığınla bu gecemde yine sen.
Bir gün ebediyen yanıma gelsen
ruhumu ses varlığınla sarsan,
mutluluğun sedirinde akan
gözyaşlarım sarmalasa yorgun bedenini.

Sana hep şiirlerle seslendim, anlamadın. Kelimelerim birer mısra oldu, kalbimden döküldü, ama sen hiçbirini duymadın.
Her bir şiirde sevgimi anlattım, duygularımı döktüm, ruhumu açtım sana.
Fakat sen, hep uzak, hep duyarsız kaldın.
Her gece, kağıt ve kalemle dertleştim.
Gözlerimi kapatıp seni düşündüm, hayallerimi kağıda döktüm.
Şiirlerimde sevdamı anlattım, ama sen hiçbir satırı görmedin.

Sancısı olmalıydı
bu ayrılığın aşk
ateşinde yanmak gibi,
şayet dönersen
bir gün SEV,
yine beni SEV;

Karanlığın yalnizliği sarıyor bedenimi hayallerimin altinda ezildim senin çaresizliğinde bir yerdeyim halden hale düştüm sayende...

O kadar kırılıp döküldüm ki ,
Yalnizliklarimda takılıp tökezledim sen bunun farkına varmadın ,dara düştüm sayende...

Dönüp arkana bile bakmadan kıra döke gittin,

Sen benden gittin ya, ağlarım.
Gözlerimde biriken yaşlar, adını fısıldar sessizce.
Her damlasında bir hatıra, bir söz, bir gülüş saklı.
Sen benden gittin ya,
Artık yollar anlamsız, gökyüzü renksiz.

Sen benden gittin ya, ağlarım.
Ne bir söz kaldı dilimde, ne de bir nefes,
Sadece sessiz bir hüzün…
Geceleri yorganıma sarılırken,
Kendi kendime derim: “Bu da geçer mi?”
Ama geçmiyor işte.