Banu Doğan Şiirleri - Şair Banu Doğan

Her sabah güneşle birlikte uyanıyorum.
Senin sevgin ruhuma sıcaklık veriyor.
Dünyamı bir anda neşeyle dolduruyor.
Huzuru hissettiriyor.

Gözlerine baktığımda,

Buda sana yazdığım son şiirim sevdam
kolay olmayacak senden vazgeçmek
bu aşkı doyasıya yaşamadan bir
çırpıda bitirdin gözünü kırpmadan
öldürdün bizi , öldürdün....

Yalnız bir ruha yol gösteren tüm
varlığınla bu gecemde yine sen.
Bir gün ebediyen yanıma gelsen
ruhumu ses varlığınla sarsan,
mutluluğun sedirinde akan
gözyaşlarım sarmalasa yorgun bedenini.

Her şey feda olsun, bu aşka, bu sevdaya. Gözlerinin içine bakınca, bütün dünya kayboluyor.
Seninle geçen her an, bir hazine gibi değerli.
Ne kadar zorlukla karşılaşırsam karşılaşayım, ne kadar engel çıkarsa çıksın, seninle her şeye katlanabilirim.
Gözlerinden akan her damla yaş, yüreğimde bir iz bırakıyor.
Senin acını görmek, senin üzüntünü paylaşmak…
Benim için her şeyin önünde gelir.

Günler birbirini kovalarken, ben her geçen gün biraz daha uzaklaşıyorum kendimden.
Aynaya baktığımda tanıyamıyorum yüzümü, gözlerimdeki parıltı sönmüş gibi.
İçimde bir yerlerde, derinlerde, geçmişin izleri yatıyor.
Ama ben, o izleri görmezden gelmeyi öğrendim. İçimdeki cesetleri görmüyorum, görmek istemiyorum.
Geçmişin yükünü taşımak ağır, çok ağır.
Her hatıra, her pişmanlık birer mezar taşı gibi içimde birikmiş.

İçim yanar, her an, her saniye.
İçimdeki bu acıyı tarif etmek imkansız.
Bir yara gibi, her gün biraz daha derinleşiyor, her nefeste biraz daha canımı yakıyor.
Gözlerimi kapattığımda, sadece karanlık görüyorum.
Bir zamanlar hayal kurduğum, umut ettiğim her şey, şimdi sadece birer kül oldu.
Neden ben?

İç Yaram

Bir zamanlar hayatımın en büyük yerine
sahip olan sevdiğim adam/kadın,
kendimi feda edecek kadar;cesaretli ve
yürekli bir okadar da kaybetmeyi

İnkar etme, duygularını bastırma,
Gizleme içindeki yangını.
Gözyaşlarınla söyle, göster,
Yüreğinin derinliklerindeki dalgaları.

İnkar etme, sevgiyi gözlerinden,

İsyan ediyorum bu karanlık dünyaya, bu soğuk duvarlara, bu umutsuzluğa.
Gözlerimden akan her damla yaş, bir isyan çığlığıdır.
Kalbimde bir yangın var, bu yangını söndürmek için çırpınıyorum ama ateş her geçen gün daha da büyüyor.
Neden her adımımızın sonu bir hayal kırıklığı, neden her umut birer birer sönmeye mahkum?
Gökyüzüne bakıyorum, yıldızlar kayboldu, umutlarım soldu.
Bu karanlıkta yolumu bulamıyorum, yalnızca kayboluyorum.

İşte bu bizim hikayemiz,
Başlangıçta bir rüya, sonunda bir destan.
Her adımda yankılanan kahkahalarımız,
Her gözyaşıyla derinleşen bağlarımız.

Birbirimize sarıldığımız o ilk an,