Bir çocuğun en güvenli limanı babasının yanı sanırdım. Biz beş kardeştik, aynı yoksulluğun içinde büyüyen, Her akşam kapıya bakıp biraz sevilmeyi bekleyen. Hatırlar mısın baba, o soğuk, uzun akşamları? Bir lokma ekmeği beş kardeş bölüşürdük sofrada. Açlığımızı unuturduk da bir türlü unutamazdık, Başımızı yaslayacak bir omuz bulamayışımızı o evde. Bayramlar gelirdi, başka çocuklar babalarının elinden tutardı, Biz uzaktan bakardık, içimizde söyleyemediğimiz bir şeyle. Ne yeni ayakkabı isterdik ne de güzel bir oyuncak, Bir kez saçımızı okşasan, bayram olurdu beşimize. Büyüdük baba… Ama öyle bir günde büyümedik, Her kırgınlık biraz daha aldı çocukluğumuzdan. Kardeşlerimle aynı sofrada sessizce otururken, Beş ayrı yürek aynı eksikliği sakladı birbirinden. Şimdi bakıyorum da, Zaman senden de çok şey almış, Bazen adımı bile hatırlamıyorsun, Ama ben geçmişi hâlâ ezbere biliyorum. Bir zamanlar elini tutabilmek için bekleyen o küçük kız, Bugün sen düşmeyesin diye ellerine sımsıkı sarılmış. Sana kızgınlığım var baba, ama bırakıp gidemiyorum, İçimde yıllardır söylenmemiş nice sitem taşıyorum. Senin hafızandan silinen yıllar benim içimde yaşıyor; Ben bugün senin elini tutuyorum baba, Ama benim çocukluğumda, elimden tutan bir babam olmadı.
Serap61Kayıt Tarihi : 21.11.2026 23:50:00
Şiiri Değerlendir
Şiirlerimin izinsiz kopyalanmasını, değiştirilmesini ve başka isimlerle yayımlanmasını istemiyorum. © 2026 Serap
Baba sevgisinden yoksun büyüyen bir çocukluğun acısı. Yıllarca kapanmayan yaraların, unutulmayan kırgınlıkların ve bütün yaşananlara rağmen bırakılamayan bir baba elinin hikâyesi.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!