Babam Şiiri - Erokrates Erol Güner

Toprak seni sarıp sarmaladığı gün
Yalnızca bir beden toprağa inmedi, Babam...
Benimde içimde kos koca bir ömür sustu,
o gün..
O gün dünya yine döndü belki,
Güneş battı, sabah yine doğdu
Ama bana, bana her yer karanlık,
her şey yerinden sökülüyormuş gibi geldi, Babam..
Toprak seni bağrına bastığı gün,
dünya bana dar olmadı sadece ...
Nefes aldığım her yer duvar oldu..
Gökyüzü başımın üstündeydi belki,
ama başımı kaldıracak mecalim yoktu, Babam..
O gün, adını fısıldadım mezar taşına,
belki sesimi bir yerden duyarsın diye..
Ama duyamadın, duymadın, Babam..
O sesim o gün, buğazımda düğüm,
gözlerimde yaş oldu, Babam....
O gün her yer soğuktu, her yer buz kesti.
O gün dokunduğum her şey içimi üşüten bir hatıraya dönüştü..
Saatler ilerledi belki,
ama sen olmayınca zaman durdu,
Acın öylece kala kaldı yüreğimede, Babam..
Herkes "sabır" dedi, sabret dedi;
meger sabır denilen şey,
insanın içindeki çığlığı yutmasıymış..
O gün sen toprağa sığdın belki ama
Ben, ben yokluğuna sığamadım, Babam..
O gün bir avuç toprak kapattı senin bedenini belki,
ama benim yüreğimede açtığın yarayı
hiçbir şey kapatmadı, kapatmıyor Babam...
Şimdi sensiz yürüyorum bu yolları.
Attığım her adım eksik, her sabah yarım,
her akşam sensiz bir vedanın karanlığına benziyor, Babam..
Hayat hâlâ devam ediyor belki,
günler, aylar geçiyor,
mevsimler bir bir değişiyor,
Ama sen, sen yüreğimde kapanmayan bir yara gibi kaldın öylece Babam..
Senin yokluğuna takılıp kalan bir ömür gibi,
kalbim bile sensiz atmayı unutuyor bazen Babam..
Şimdi ben, ben bitmeyen bir hasretin içinde,
aynı vedayı, aynı acıyı her gün defalarca yaşıyorum, Babam..
Benim sana olan bu özlemim,
benim sana olan bu sevgim
son nefesime kadar bitmeyecek.. Bitmeyecek...
Benim canım Babaaam..