Bir geceydi
Gözlerinden yıldızlar düşerken
Sen diye sarıldığım şiirlerin makamında
Son şiir değildi
İlk hiç değildi
Sanıyorsun ki
Bu dünya senden sorulur
Sana çıkar tüm yollar
Sana açılır
Sustuğumuz imanımızdandır
Yalnızlığa çekiyorum
En kalabalık hallerini
Ve yüreğimde üşüyen bir şiir
Büyütüyor kendisini sıcaklığına sarılarak
Gözlerin düşüyor gecenin karasına
Uzaklardan geliyorum
Nasıl bir sessizlik nasıl bir tarifsizlik
İçimde ayaz vurmuş güneşsizlik
Şiirlere bölünüyorum
Şiirler dökülüyor sensizliğin içine
Okursun bir şiiri
Yüreğe düşen bir damla
Sıcaklığı vurgun
Soğukluğu durgun
Ne dile gelir
Ne içeriği
Geçen zamandı yâda geçmeyen
Biraz burukça çokça hüzün kokan
Adını sessizlik koyduğumuz
Çok sesli insan kalabalıklarının içinde
Yitip gitmişliğiyle…
Hep sen diyorum.
Biliyorum.
Hep sen dedikçe, senler bitmek bilmiyor.
Bitmedikçe yeni senler kendini yeniden doğuruyor.
Aslında bu senin suçun değil.
Seni yazanın hiç değil.
Sular boşa akıyor çeşmelerden
Doldurmaz hiçbir bakraç acıyı içine
Geçiyorum tarih yapraklarını
Hızlı adımlarla düşüyorum şiirlere
Gözlerini kapıyorum yarınlara
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!