Ben seni sevmenin
böylesine ağır bir şey olduğunu bilmeden sevdim.
Kalbimde sana ayrılmış bir yer var sanıyordum,
meğer sen geldikten sonra
kalbimin tamamı sen olmuşsun.
Acemiydim sevda konusunda…
Bir gün biri bana çıkıp deseydi ki... "En çok sevdiğin insan, bir gün en büyük acın olacak." İnanmazdım.
Çünkü ben sevgiyi ihanetle yan yana koyamazdım.
Ben bir insanın, "Seni seviyorum." dedikten sonra o sevgiyi yarı yolda bırakabileceğine inanmazdım.
Meğer ne kadar yanılmışım...
Ben seni sevmeyi bir ömürlük yemin sandım, sen ise ilk fırtınada dağılan bir yaprak gibi arkana bile bakmadan çekip gittin.
Şimdi geceler bana uzun, sabahlarsa anlamsız... Çünkü gülüşünün yerini derin bir sessizlik aldı.
Kimse duymuyor belki ama
içimde durmadan bağıran bir kalp var.
Sessiz görünüşüme aldanma,
ben içimde kıyamet taşıyorum.
Öyle bir yorulmuşum ki hayattan…
Bir gece ansızın
kalbimin kapısını özlemin çaldı....
Ne gelen vardı,
ne de giden…
Sadece içimde
incecik bir kanat sesi duyuldu.
Kimse duymuyor sanıyordum
içimde konuşan o kırık sesi.
Meğer sustukça büyüyormuş insanın acısı,
meğer kalp dediğin şey
geceleri yalnız kalınca bağırıyormuş.
Ben herkese iyi göründüm,
Okulun duvarları vardı,
tebeşir tozu kokan,
kuralları düz, çizgileri net…
Ama kimse anlatmadı bana
insanın en çok insandan kırılacağını.
Defterime yazdım hep doğru cevapları,
Bir gün... Hiç beklemediğimiz bir anda, yarım kalan bir cümle gibi gideceğiz bu dünyadan.
Arkamızda bıraktığımız şeyler ne malımız olacak, ne de sahip olduklarımız...
Sadece bir insanın kalbinde nasıl bir iz bıraktığımız kalacak.
Bu yüzden kalp kırmayın...
Çünkü bilmezsiniz, karşınızdaki insan hangi savaştan çıkıp gelmiştir.
Hangi acıyı içine gömmüştür. Kaç gece sessizce ağlamıştır.
Kalp konuşur mu?
Bana sorarsan konuşur...
Hem de öyle kelimelerle değil, gecelerin sessizliğinde duyulan derin bir sızıyla konuşur.
Bazen bir damla gözyaşı olur, yanağından usulca süzülür.
Bazen boğazına düğümlenen tek bir nefes olur.
Bazen de kimseye anlatamadığın acıları, tek başına omuzlayan sessiz bir çığlık...
Kalpsizsiniz...
Evet, tam da öylesiniz.
Bir insanın gözlerinden dökülen sessiz çığlığı duyup da hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam edebiliyorsanız, kalbiniz yerinde değil demektir.
Çünkü kalp, yalnızca atmak için değildir.
Kalp; bir başkasının acısını hissedebilmektir.
Ben düştüm...
Bazı yerler vardır…
insanın içine dışarıdan girmez.
Önce rüzgârı dokunur yüzüne,
sonra yağmuru iner omzuna,
en son da fark etmeden
kalbine yerleşir.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!