Aytaç Başkan Şiirleri - Şair Aytaç Başkan

Gece çöktü mü
insanın içindeki bütün sesler büyüyor…
Gündüz susturdukların
karanlık olunca tek tek oturuyor karşına.
Bir sigara yakıyorum sonra…
Dumanı yükseldikçe

Gökyüzü maviliğinde sevdim seni...
Öyle derin, öyle sonsuz, öyle hesapsız...
Ne kadar baksam sonu görünmeyen bir gökyüzü gibi, içimde büyüttüm seni.
Her sabah adını güneşle andım, her gece özlemini yıldızlara anlattım.
Sen bilmiyordun...
Ben seni, kimsenin kimseyi sevemeyeceği kadar sessiz, ama bir o kadar da büyük sevdim.

Ben sana gülmeyi öğretmek için değil,
kalbindeki kışı biraz olsun bahara çevirmek için gelmiştim..
Bir tebessümün bazen bir ömre bedel olduğunu,
bir "nasılsın" sözünün bile
yaraları sarabileceğini göstermek istedim.
Bilmezdim bazı insanların

Bir zamanlar içinde bahar açan bu gönül...
Şimdi yıkılmış bir şehrin sessiz sokakları gibi.
Ne kuşlar konuyor dallarına, ne umut uğruyor kapısına.
Her köşesinde senden kalan biraz hasret, biraz kırgınlık, biraz da sessizlik yaşıyor.
Harabe gönlüm...
Sana sığınan herkes bir iz bırakıp gitti.

Ne zaman aynaya baksam ,gözlerimin ardında konuşamayan bir yalnızlık görüyorum.
Kimsenin duymadığı çığlıklar,kimsenin bilmediği savaşlar taşıyorum içimde.
Gülüyorum bazen...Ama o gülüş, sadece yüzümde kalıyor
.Çünkü yüreğim,uzun zamandır hüzünle nefes alıyor.

Hüzün dolu yüreğim...

Ben seni severken
kendimden vazgeçmişim haberim yokmuş…
Meğer insan en büyük hatayı
“gitmez” dediğine güvenince yapıyormuş.
Şimdi geceleri sessiz değil odam,

Taş sokaklarında büyüdü bu hüzün…
Diyarbakır akşamları çökerken surların üstüne
eski bir türkü sesi vururdu yüreğimize.
Analar kapı önünde sessizdi,
çocuklar top oynardı tozlu avlularda,
ama herkesin içinde

Bugün içimde merhamet yok...
Bugün, sustuğum bütün cümleler yumruğunu masaya vuruyor.....
Yeter be!....yeter....
Sana harcadığım nefese yazık ulan...Uğruna uykusuz kaldığım gecelere yazık.
Ben seni insan sandım serefsizzzz ... meğer kendi yalanına bile sadık olamayan bir hayalmişsin.....
Defol git!

İçimin acısını kimse bilmedi...
Yüzüme baktılar, "İyisin." dediler.
Oysa ben, her gülüşümün arkasına biraz daha hüzün saklıyordum.
Kimse fark etmedi.
Çünkü en ağır acılar, sessiz yaşanır.
Bağırmaz...

İnsanlar neden değişir, bilir misin?
Çünkü bazı vedalar, bir insanın yaşını bir gecede büyütür.
Çünkü bazen en çok güvendiğin el, seni tam düşeceğin yerde bırakır.
Çünkü hayat, kimseye çocuk kalacak kadar merhametli değildir.
Bir zamanlar gülmeyi bilen gözler, susmayı öğrenir.
Konuşmayı seven diller, içine gömülür.