Ben seni severken
kendimden vazgeçmişim haberim yokmuş…
Meğer insan en büyük hatayı
“gitmez” dediğine güvenince yapıyormuş.
Şimdi geceleri sessiz değil odam,
Taş sokaklarında büyüdü bu hüzün…
Diyarbakır akşamları çökerken surların üstüne
eski bir türkü sesi vururdu yüreğimize.
Analar kapı önünde sessizdi,
çocuklar top oynardı tozlu avlularda,
ama herkesin içinde
Bugün içimde merhamet yok...
Bugün, sustuğum bütün cümleler yumruğunu masaya vuruyor.....
Yeter be!....yeter....
Sana harcadığım nefese yazık ulan...Uğruna uykusuz kaldığım gecelere yazık.
Ben seni insan sandım serefsizzzz ... meğer kendi yalanına bile sadık olamayan bir hayalmişsin.....
Defol git!
İçimin acısını kimse bilmedi...
Yüzüme baktılar, "İyisin." dediler.
Oysa ben, her gülüşümün arkasına biraz daha hüzün saklıyordum.
Kimse fark etmedi.
Çünkü en ağır acılar, sessiz yaşanır.
Bağırmaz...
İnsanlar neden değişir, bilir misin?
Çünkü bazı vedalar, bir insanın yaşını bir gecede büyütür.
Çünkü bazen en çok güvendiğin el, seni tam düşeceğin yerde bırakır.
Çünkü hayat, kimseye çocuk kalacak kadar merhametli değildir.
Bir zamanlar gülmeyi bilen gözler, susmayı öğrenir.
Konuşmayı seven diller, içine gömülür.
Bir gün biri bana çıkıp deseydi ki... "En çok sevdiğin insan, bir gün en büyük acın olacak." İnanmazdım.
Çünkü ben sevgiyi ihanetle yan yana koyamazdım.
Ben bir insanın, "Seni seviyorum." dedikten sonra o sevgiyi yarı yolda bırakabileceğine inanmazdım.
Meğer ne kadar yanılmışım...
Ben seni sevmeyi bir ömürlük yemin sandım, sen ise ilk fırtınada dağılan bir yaprak gibi arkana bile bakmadan çekip gittin.
Şimdi geceler bana uzun, sabahlarsa anlamsız... Çünkü gülüşünün yerini derin bir sessizlik aldı.
Kimse duymuyor belki ama
içimde durmadan bağıran bir kalp var.
Sessiz görünüşüme aldanma,
ben içimde kıyamet taşıyorum.
Öyle bir yorulmuşum ki hayattan…
Kimse duymuyor sanıyordum
içimde konuşan o kırık sesi.
Meğer sustukça büyüyormuş insanın acısı,
meğer kalp dediğin şey
geceleri yalnız kalınca bağırıyormuş.
Ben herkese iyi göründüm,
Okulun duvarları vardı,
tebeşir tozu kokan,
kuralları düz, çizgileri net…
Ama kimse anlatmadı bana
insanın en çok insandan kırılacağını.
Defterime yazdım hep doğru cevapları,
Kalp konuşur mu?
Bana sorarsan konuşur...
Hem de öyle kelimelerle değil, gecelerin sessizliğinde duyulan derin bir sızıyla konuşur.
Bazen bir damla gözyaşı olur, yanağından usulca süzülür.
Bazen boğazına düğümlenen tek bir nefes olur.
Bazen de kimseye anlatamadığın acıları, tek başına omuzlayan sessiz bir çığlık...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!