İlk defa ağladım
İlk defa karayı sevmeden bağladım
Cenazeni kıldım gözlerinde
Sensizliği hissettim yüreğimde
Yoktun olmayacaktın artık
Nereye gidecek ne yapacaktım
Seni özlemek var ya
Sensiz yaşamak demektir
Kurban olmak demektir kör bıçakla bağırarak
Seni özlemek var ya
Karanlıktan korkan çocuğun sabahı beklemesi demektir
Gün doğarken sevinçten ölmesi demektir
Güzel günler oldu
Kaç tomurcuk gül oldu
Ağaçlar çiçek oldu
Çiçekler meyve oldu
Sen neredesin.
Sabahlar oldu akşamlar oldu
Soğuk gecelerde koynuma alıp sarmak
Uçurumlardan aşağı ölesiye bağırmak
Ama sen yoksun elden ne gelir ki
Kalemler bile beceremedi senin yokluğunda seni yazmayı
Sen benim yaban gülüm kır çiçeğimsin
Her an sesini duymak
İlk kez gerçek hayatla yüzleştirdim seni
En büyük acıyı da o gün çektim
Gerçek hayatta yerin yoktu senin
O kadar acımasız o kadar yalan değildin
O günden sonra da öldün zaten
Umutlarımı söktün hayallerimi de yırttın giderken
Çaresizce bakarken gözlerine
Bir açıp ta baksan kalbimdeki yerine
Dünya denen şeyin eksenine
Ulaşmak için çırpınırım çaresizce
Düşünürken sessizce sensiz çaresizlikte
İçim kararıyor aydınlanıyorum gözlerinde
Bir akşam otururken yalnız evde
Hayale daldım gittim
Sen çıktın ansızın önüme
Bir göz attım
Sen güldün
Sütün akın da şekerin tadın da sevdim seni
Baharın yeşilinde mehtabın ışığında sevdim seni
Gecenin yıldızında şafağın doğuşunda sevdim seni
Umudun yıkıldığı yerde hasretin bakıldığı yerde sevdim seni
Bebenin ilk hecesinde ruhun verilen gecesinde sevdim seni
Yalanın sahte pençesinde yırtılan yüreğimin acısında sevdim seni
Diyorum ki siyaha
Bulaşma bana yanıma da yanaşma
İstediğim tek şey beyaza bakmak
Hem de beyazın en beyazına gözlerimi çakmak.
Aşkın patika yollarından geçtik
Üstümüz başımız toz oldu
Ne çetin bir yoldu
Ben kaldım aşk öldü
Üzülmek değildi derdim
Tek başına mezara indirebilmekti ölüyü
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!