Mirow ji dil bijî xweşe, di naw heftrenga xwezayê..
Û bi daxwazê dil bijî çendî bi hezarî yekcar...
Dixwazim tu rengê xwe bibarînî li ser xwezaya be reng..
Ew rengê dile min dîtî..
U bila bi behna te bixemile tew da roj u şew..
Bi hezaran rindayî hene ji hebûne...
Ev bíyaníya esrín,
Di rúkela çawên te da,
Dema hildikeland wateya hebuna min,
Em çiqas bê deng diman,
Di naw gotinê xweda...
Herşey...
Herşey bir hayal gibi.
Bütün dokunmalar eksik.
Bütün sevmeler eksik.
Yarıda kalmış hepten mutluluklar.
Bütün yaşananlar eksik.
Çawên te çawên te çawên te,
Bi çend car lı hember min girîyan
Û tazî man li ber baranê çawên te,
Wek çawên zarokekî tâzî û balkêş,
Lê ew çaw yek roj neman bê roj bê ronahî...
En kötüsü ise;
Kalplerin çölleşmesi,
Duyguların nesnelleşmesi,
Değerlerin ters yüz olmasıydı,
Bu yüzden hep eskiyi arar durur insan
Eskiden olanı özler,
Xeml û xeyala min tuyî
Daxwaz û hewîyê min tuyî
Germahîya dilê min tuyî
Carek were sebra minî...
Geceleri deliliğin kıyısında gezer dolanırım,
Güne ve bana ait ne varsa kovarım içimden,
Çıplak benliğimle varlığının huzurlu şuuruyla döner dolanırım kendi içimde,
Varoluşun tüm olası gerçekliğine dokunan içimde,
Sonra bir delilik tutar beni,
Bir bakmışım epey uzaklaşmışım dayatılmış herşeyden, silkelenmiş ruhum alışılmışığın ağırlığından, bir esen yel hafifliğinde...
Her şey sıcak yüzünü yitirdiğinde,
İnsan kendi içinde kaybolduğunda,
Kendi çikmazinda donduğunda,
İçinde fırtınalarla boğuştuğunda...
Var mıdır insan için, Dua dan daha iyi?
Ruhuna bir sığınak,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!