Ayazdan Sonra Şiiri - Hikmet Nazlı

Bir Beşevler akşamıydı,
İnce bir yağmur başlamıştı.
Kaldırımlarda biriken sarı ışık
Ayakkabılarına vuruyordu.

Çay buğusu,
Otobüslerin uzak hırıltısı,
Camlara asılı sigara dumanı.
Geceye gömülüyordu şehir yavaşça.

Sen konuşurken
Saçlarını dağıtıyordu hafifçe
Anıttepe’den gelen ayazın esintisi.
Ellerin cebinde,
Gözlerin uzak bir yerde.

Durakta
İki gölgeydik.
Büyük sözlerle değil—
Birlikte üşümekle büyütüyorduk aşkı.
Ayaz, hangimize ait olduğunu
Ayıramıyordu.

Yürüdük birlikte sonra
Yedinci cadde boyunca;
Kafe camlarından yüzüne düşen ışık,
Eski ve tutkulu bir şarkıya benzetiyordu seni.

Ankara’nın o sert gecesinde
Bir süre sonra
Hangimizin elleri üşüyordu
Unuttum.