Ayazdan Sonra Şiiri - Seyrani Göl

Ayaz çekildi kuşluk vakiti,
Damların ucunda sustu gece.
Kırılmış dallarımın altında
Kendimi topladım sessizce.

Rüzgâr yine geçti avludan,
Bu kez yüzü yorgundu biraz.
Ne güllerimi geri getirdi
Ne de içimdeki enkazı onardı yeniden.

Kuşlar sabahı getirdiler,
Karanlık çözülür gibi oldu.
Bir çocuğun unuttuğu türkü
Duvar diplerinde uyandı.

İnsan bazen en çok
Donduğu yerde büyürmüş.
Ayaza direnen kökler gibi
Toprağın altında yürürmüş.

Ben şimdi kırık sesimle
Yeniden su veriyorum içime.
Belki bahar geç gelir ama
Gelir bir gün...
Yorgun dalların dibine.
S.GÖL