Ayak Bağı Şiiri - Ali İhsan Kaya 2

Yıllar önce, koca dünyanın omuzlarına yüklediği o görünmez prangalarla yürüyordu. Her adımında sırtındaki cihanın ağırlığını hissediyor, nereye dönse dünyanın o sert ve acımasız bağına takılıp kalıyordu. Oysa içindeki o sakin, yeşermeyi bekleyen bostanı fark ettiği an, her şey yavaş yavaş kabuk değiştirmeye başladı. ​Bir gün, hayatın ve çilenin kavurduğu nasırlı elleriyle toprağa uzandı. Toprağın derin çentiklerine bıraktığı o küçük tohum, çileli bir gözden süzülen can suyuyla can buldu. Çok sürmedi, zamana inat iki yaprak araladı toprağın yüzünü; biri nur oldu, biri sır. ​Çiğneyip geçtiği ömür yollarının sonunda, nasır tutmuş o yorgun ayağını toprağa bastığında anladı. Meğer ayağına bağ zannettiği o koca dünya, asırlar evvel kendi ruhunun derinliklerine ektiği o küçük tohumdan başkası değildi.