Dikil karşısına
savaşların acıların zulümlerin
bir düşün gökyüzü nerede
nerede umutlar
görebiliyor musun kuş olan bulut olan çiçekleri
rengarenk uçuşan uçurtmaları
onları tutan o minicik elleri...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




evet evlada yazılan ve yazıldığı gibi kalan vasiyet gibi şiirnizi çok beğendim.benimde böyle bir çalışmam oldu .duygusunu bilirim.vasyet gibidir.Yüreğine sağlık.şairin vasiyeti ne olabilir ki :ŞİİR
bu şiir kızıma bir vasiyettir...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta