AŞKIN KÜL RENGİ
Fevzi Emir Yılmaz
Tatlı bir kıpırdanma başlar evvela
ruhundaki derinliklerde.
Serin bir meltemin okşadığı
sabırlı dallardaki
yeşil yapraklar gibi...
Bazen sert,
bazen yumuşak bir meltem eser
gönül yamaçlarında usul usul.
Gözün, dilin, kulağın silinir artık;
yalnızca kocaman bir gönlün kalır—
hayat dolu, sevgi dolu, aşk dolu.
Göremez, söyleyemez, işitemez olursun.
Bir aldığın nefesi bilirsin yalnız.
Yeni doğmuş bir bebeğin
can suyu araması gibi
yaşarsın dünyayı;
hiç tereddüt etmeden.
Gökyüzü başka güzeldir artık.
Yıldızlar ışıl ışıl, bulutlar pamuk gibi.
Rüzgârın sesi, binbir çiçek kokusu taşıyan
bir anne kucağı gibi; ninni tadında...
Elini uzatsan aya değecek sanırsın;
yerçekimi hükmünü yitirmiştir.
Yürümez, koşmaz,
kanatlanır uçarsın adeta.
Gökyüzü yalnız senindir mesela;
yüzlerce gökkuşağının içinden geçer,
bir ahenk cümbüşüne dalarsın,
bembeyaz bir güvercin misali
ruhunla birlikte...
Güneş biraz daha yükselince
bir hararet başlar içinde, inceden inceye.
Susar, acıkırsın da üstelik.
Birkaç güzel söz, bir gülüş, bir öpüş,
ardından özlem dolu bir sarılış
alıp götürür yüreğindeki rehaveti.
Başlarsın gömülmeye
uçsuz bucaksız bir sevgi denizinin
en derinlerine.
Öyle ki nefessiz kaldığını anlarsın.
Daldıkça daha derine,
çırpınmak bile gelmez içinden.
“Boğulmak en güzeli,” diye geçer aklından.
Sonra birden irkilirsin:
onsuz kalmak da vardır işin sonunda.
Öyle ya...
“Daha çok sevmeliyim,” dersin,
yaşama tutunmalıyım.
Kendine gelirsin.
Ve yavaş yavaş açılmaya başlar gözlerin...
Hiç beklenmedik bir anda
dupduru şebnemler belirir
ufka bakan gözlerinde.
Şaşırırsın biraz;
bir anlam veremez, siler geçersin.
Nasıl olsa buhar olup uçar,
dersin; önemsemezsin.
O tatlı meltem, bir süre sonra
yerini rüzgâra bırakır.
Henüz yeni filizlenen
bazı duygularının kırıldığını fark edersin.
Yine de yitirmezsin umudunu.
“Kısa bir esinti,” der geçersin,
titreyen kalbini avutmak için.
Binlerce söz geçer aklından,
tatlı yalanlar söylersin kendine;
bir süre daha kandırabilmek için
içindeki çocuğu.
Oysa...
Hâlâ nazlanacak küçücük
bir bebeksindir aslında.
O duygu dolu,
merhamet dolu,
şefkat dolu bakışlardan medet umarsın.
Saçlarında dolaşan ellerin,
gözlerinin ta içine bakan gözlerin,
ruhunu okşayan tatlı sözlerin
sahibini ararsın;
sanki hiç yokmuş,
hiç var olmamış gibi...
Bütün ışıklar sönmüş gibidir artık.
Güneş tutulmuş, ay kararmış,
yıldızlar milyarlarca ışık yılı uzağa çekilmiştir.
Zifiri bir karanlık doğmuştur ufkunda.
Sen de sönmüşsündür
en kara geceler gibi...
Mum gibi...
Susuz bir çiçek gibi...
Derin bir sessizlik başlamıştır artık;
kulakları kanatan ağır uğultularla.
Ne kimseden bir ses çıkar,
ne de ağzını bıçak açar.
Her şey, bir yangın sonrası
etrafa dağılan kül rengi gibidir.
Toprak, hava, su, bütün tabiat
griye bürünür.
Kıyamet kopmuştur yüreğinde.
Ama sen yaşıyorsundur hâlâ;
sanki sevmenin ve sevilmenin,
hatta aşkın katili senmişsin gibi.
Bütün suç üzerine yıkılır
ve bütün cezayı tek başına çekersin.
Hayat devam ediyordur oysa...
Gönül direğin yıkılmadıkça
nice aşklara,
nice sevdalara yelken açacak,
nice yangınlardan sağ çıkacaksın.
Aşkın kül rengi düşse de saçlarına,
gelene yer, gidene yol olacaksın...
Kayıt Tarihi : 16.10.2023 22:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!