Kasımda aşka methiye düzenler var,
ellerinde sararmış yapraklar,
dillerinde büyük büyük sevdalar...
Hiçbir kasımda seni kaybetmediler oysa.
Hiçbir akşam, bir şehrin bütün ışıklarını
bir insanın yokluğuna söndürmediler.
Hiçbir yağmurda, ıslanmamak için değil,
hatıralarına su değmesin diye kaçmadılar.
O yüzden kimse bana
ne kasımdan ne de aşktan bahsetmesin.
Ben kasımı bilirim.
Bir takvim yaprağından ibaret değildir benim için.
Senin gittiğin günün üzerine
otuz gün boyunca çekilmiş siyah bir örtüdür.
Herkes sonbaharı romantik bulur.
Oysa ben bilirim;
ağaçlar yapraklarını keyfinden dökmez,
bazı vedalar vardır,
insanın dallarını içeriden kırar.
Siz kahvenizin üzerine tarçın serpip
kasım şiirleri yazarken,
ben bir fincanın karşısında
iki kişilik susmayı öğrendim.
Siz aşkı, yağmurun cama vurmasında aradınız,
ben yağmur dindiğinde anladım yokluğunu.
Çünkü insan bazen birini özlemez yalnızca,
onunla birlikte kendinde kalan
bütün güzel ihtimalleri de özler.
Bir zamanlar sen vardın.
Dünya dediğin, iki insanın arasına sığacak kadar küçüktü.
Şimdi şehirler büyüdü, yollar uzadı,
ama ben hâlâ aynı yerdeyim.
İnsan bazı adreslerden taşınamıyor,
hele ki o adres bir başkasının kalbiyse...
Şimdi çıkıp da bana
"Kasım aşkın ayıdır" demeyin.
Aşkın ayı mı olurmuş?
Aşk, birinin gidişinden sonra
kapının sesini bile tanımaktır.
Telefon çalmadığı hâlde ekrana bakmak,
kalabalıkta bir yüzü ararken
kendi yüzünü kaybetmektir.
Ve en kötüsü nedir biliyor musunuz?
İnsan bir süre sonra yokluğa da alışıyor.
İşte buna alışmak demeyin sakın,
bu olsa olsa ruhun
kendi enkazına eşya yerleştirmesidir.
Ben seni bir kasımda kaybetmedim belki,
ama hangi kasım gelse
biraz daha kaybettim kendimi.
Şimdi bütün yapraklar dökülebilir,
bütün şairler sonbahara âşık olabilir.
Bütün kaldırımlar şiir, bütün yağmurlar hatıra olabilir.
Ama kimse bana aşktan söz etmesin.
Çünkü ben aşkı bir kadının gözlerinde değil,
o gözlerden sonra bakamadığım
bütün güzelliklerde gördüm.
Ve siz hâlâ kasımda aşkı anlatıyorsunuz...
Oysa benim bildiğim bir şey var:
Bazıları kasımda âşık olur,
bazıları kasımda ayrılır.
Bir de bazıları vardır ki
her kasım yeniden terk edilir.
Ben onlardanım.
Ne mevsime inanırım artık
ne de mevsimlik sevdalara...
Çünkü benim içimde birisi gitti,
takvim hâlâ o günü değiştirmeye cesaret edemiyor.
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 13:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!