Aşka Mektup Şiiri - Dr Yusuf Polat

Yine yağmur yağıyor, Denizli’de,
Yine gece, yine sensizliğim var.
Bir pencerenin buğusunda adın,
Bir yatağın ötesinde o sessizliğin

Nereye gidiyorsun söyle sevgilim
Daha gece bitmedi, nereye
Ben senin koynunda uyurken bile
Hasretin düşer yüreğime, nereye

Sen uyurdun, ben cenneti bilirdim,
Baş koyduğum boynun yurdumdu.
Dışarıda dünya, içeride biz vardık,
İnan uykun bana dünyalık huzurdu.

Kolunu çekerdin başımın altından,
Biraz dönerdin, biraz uzaklaşırdın.
Ben usulca sokulurdum ardından,
Sen uyanır da benden kurtulurdun

Nereye gidiyorsun söyle sevgilim,
Yine mi beni bırakıp gidiyorsun
Ben zaten sensizliğe alışamadım,
Sen hâlâ benden kaçıp duruyorsun.

Seni şehirler kadar uzaktan sevdim
Mektuplar kadar yakından bazen.
Bir gün kalbine varırım diye
Yolları kendime yurt bildim ben.

Ne sevgilindim belki, ne yârindim,
Ne de hayatında vazgeçilmezin
Bir kapının önünde bekleyen
Sadece adını koyamadığın biriydim.

Bir gün unuttun beni.
Öylece, hiçbir şey olmamış gibi.
Ben bir ömrü sana saklamıştım,
Sen beni çıkardın hatıralarından.

Sonra başka yüzlerde aradım seni,
Başka ellerde ellerini aradım.
Unutmak dedikleri şey meğer
Kendinden kaçarken yorulmakmış.

Gizli kapılarda sevdim seni,
Çalınmış zamanda, eksik gecede.
Seninle geçen birkaç saat için
Bir ömür ağladım kendi evimde.

Ne çok kimliğe büründüm seninle,
Ne çok adımı bıraktım kapında.
Bir gün sevgilin, bir gün yabancın,
Bir gün vicdanın oldum hayatında.

Bazen dostun ve bazen suçun
Bazen pişmanlığın, bazı günahın
Ben sana her şey olmaya razıyken
Sen olamadın bir türlü hayatım.

Sonra özgür kaldın, döndün bana,
Sandım ki artık bitti ayrılıklar.
Geçmişin bütün yaralarını sardık,
Bir daha açılmaz sandım kapılar.

Tam da alışmışken mutluluğa,
Tam da inanmışken yarınlara,
Bir cümle düştü dudaklarından:
"Varlığın artık acı vermiyor bana."

Anlamadın mı ben hâlâ,
Sana acı vermek için yaşamadım.
Biraz sevilmek,
Biraz anlaşılmak için
Koca bir ömrü varlığına bağladım.

Bir zamanlar seninle uyumak bile
Dünyanın nimetlerinden güzeldi.
Şimdi aynı yatakta iki yabancı,
Birimizin uykusu ötekinin derdiydi.

Nereye gidiyorsun sevgilim,
Bu kez gerçekten nereye?
Ben artık ardından gelemem,
Bil ki aşka çıkan yol tükendi içimde.

Madem yokluğumda daha mutlusun
Madem varlığım yormuyor seni,
Bırak, bir kez de ben haklı olayım,
Bırak, bu kez sen özle sadece beni.

Nereye gidiyorsun sevgilim,
Diye sormayacağım bundan sonra.
Sen kendi hayatına dön,
Ben kendi yokluğumda yaşar giderim…