Aşk Eylül 14 Şiiri - Aşk Aşkın Şehri Ordu

TARİHİN İÇİNDE BİR SEN
Tarih kitapları
kralların adlarını sever.
Tahtları,
savaşları,
yıkılan şehirleri,
zaferleri,
yenilgileri...
Ama hiçbir tarihçi
iki insanın
birbirine bakarken
dünyayı nasıl değiştirdiğini
yazmaz.
Oysa ben biliyorum:
Bazen bir medeniyet
bir meydanda değil,
iki insanın arasında
kurulur.
Seninle tanıştığım gün
bunu düşündüm.
Belki insanlık
binlerce yıldır
aynı şeyi arıyor:
Bir başkasının gözlerinde
kendisinin yalnız olmadığını
görmek.
İlk şehirlerden
bugünün metropollerine,
taştan tapınaklardan
cam kulelere,
krallıklardan
demokrasilere,
insan hep aynı soruyu
başka kelimelerle sordu:
“Beni kim hatırlayacak?”
Belki aşk
bu soruya verilen
en eski cevaptır.
Çünkü sevdiğin insanın
hafızasında yer almak,
bir bakıma
zamana karşı
küçük bir direniştir.
Eylül'de
Aşkın Şehri Ordu'da
yağmur yağarken
çınarın altında durduk.
Deniz önümüzdeydi.
Yüzyıllardır aynı deniz.
Belki Romalı bir asker
başka bir kıyıda
ona bakmıştı.
Belki bir tüccar,
bir sürgün,
bir çocuk,
bir şair...
Hepsi aynı suya
başka anlamlar yükledi.
Ve şimdi
seninle ben
aynı sonsuzluğun
başka bir anındaydık.
Tarih bize
ne kadar büyük olduğumuzu
öğretir.
Ama deniz,
ne kadar küçük olduğumuzu
hatırlatır.
Bir ömür.
Birkaç mevsim.
Bir avuç hatıra.
Ve bütün bunların içinde
bir insanın
başka bir insanı sevmesi...
Ne kadar küçük.
Ne kadar önemsiz.
Ve aynı zamanda
ne kadar büyük.
Çünkü aşk
imparatorluklar gibi
kalıcı olmayı vaat etmez.
Tam tersine,
geçici olduğunu
bile bile yaşanır.
Belki onu değerli yapan
tam olarak budur.
Bir gün
biz olmayacağız.
Çınar yine yaprak verecek.
Deniz yine kıyıya
aynı sabırla vuracak.
Sokaklardan
başka insanlar geçecek.
Belki kimse
bizim burada
yan yana durduğumuzu
bilmeyecek.
Ama bu,
o anın yaşanmadığı
anlamına gelmez.
Tarihin en büyük yanılgısı
her şeyi kayda geçirmek
zorunda olduğunu sanmasıdır.
Bazı gerçekler
arşivlerde değil,
bir insanın hafızasında
yaşar.
Ben seni
işte orada saklıyorum.
Bir tarih olarak değil.
Bir çağ olarak.
Bir imparatorluğun
yükselişi gibi değil,
bir insanın içinde
sessizce kurulan
bir şehir gibi.
Seninle öğrendim:
İnsan geçmişten
kaçmaz.
Onu yanında taşır.
Çocukluğunu,
korkularını,
eski sevdalarını,
yenilgilerini,
söylenmemiş sözlerini...
Bütün bunlar
sevdiğin insana
görünmeden taşınır.
Bu yüzden seni sevmek,
sadece bugünkü seni
sevmek değildi.
Seni meydana getiren
bütün çağlara
saygı duymaktı.
Sana dokunduğumda
yalnızca sana
dokunmadım.
Seni bugünkü sen yapan
bütün zamanlara
dokundum.
Ve belki sen de
bende aynı şeyi gördün:
Geçmişimin gölgelerini,
geleceğimin ihtimallerini,
bugünümün kırılganlığını...
İki insanın
gerçek yakınlığı
belki tam burada başlar:
Birbirinin yalnızca
bugününü değil,
bütün tarihini
kabul ettiğinde.
Şimdi biliyorum:
Tarih bizi hatırlamayabilir.
Kitaplar adımızı yazmayabilir.
Heykellerimiz dikilmeyebilir.
Ama aşkın buna ihtiyacı yok.
Çünkü bir insanın hayatında
başka bir insanın
gerçekten iz bırakması,
bazen bütün tarihten
daha büyük bir olaydır.
Ve eğer bir gün
biri sorarsa:
“Bütün bu çağların
içinde ne kaldı?”
Ben tek bir cevap vereceğim:
Sen.
Çünkü imparatorluklar yıkılır.
Şehirler değişir.
Krallar unutulur.
Ama insanın kalbinde
gerçekten yaşanmış bir aşk,
tarihin hiçbir kronolojisine
sığmayacak kadar
uzun sürer.
Aşk
İKİ MİLYON YILLIK TESADÜF
Seni sevdiğimde
bunun yalnızca
kalbime ait bir olay olduğunu sandım.
Sonra düşündüm:
Kalp dediğimiz şey
kaç milyon yıllık
bir hikâyenin
bugünkü yankısıydı?
Belki senden önce
sayısız insan
aynı duygunun
başka biçimlerini yaşadı.
Bir mağaranın duvarında
bir el izi,
bir taşın üzerine
kazınmış küçük bir işaret,
bir ateşin çevresinde
anlatılmış eski bir hikâye...
İnsan,
var olduğundan beri
başka bir insana
“Beni gör.”
demeye çalışıyordu belki.
Seninle karşılaştığımda
bu yüzden şaşırmadım.
Sanki türümüzün
çok eski bir hafızası
bana seni tanıttı.
Ama sonra daha zor
bir soru çıktı karşıma:
Aşk gerçekten nedir?
Beynin kimyası mı?
Hormonların
mükemmel bir yanılgısı mı?
Hayatta kalma
stratejisinin şiirsel biçimi mi?
Yoksa insanın
çıplak biyolojisinin üzerine
anlam inşa etme yeteneği mi?
Belki hepsi.
Ama hiçbir açıklama
senin adını duyduğumda
neden içimde
küçük bir dünyanın
yeniden kurulduğunu
anlatmaya yetmedi.
Çünkü insan yalnızca
biyolojik bir varlık değildir.
Aynı zamanda
hikâyeler anlatan bir canlıdır.
Kendisine,
başkalarına,
geleceğe
ve sevdiği kişiye
anlam verir.
Ben de sana
bir anlam verdim.
Ama seni
bir efsaneye dönüştürmek istemedim.
Çünkü insanı putlaştırmak
onu anlamak değildir.
Seni,
kusurlarınla,
çelişkilerinle,
kararsızlıklarınla,
değişen fikirlerinle,
bazen kendine bile
yabancı kaldığın
o günlerinle sevdim.
Çünkü aşkın gerçek sınavı
mükemmel birini bulmak değil,
gerçek bir insanı
romantik bir yanılsamaya
indirgemeden sevebilmektir.
Eylül geldi.
Aşkın Şehri Ordu'da
yağmur başladı.
Çınarın yaprakları
yere düşerken
deniz aynı hareketi
binlerce yıldır
tekrar ediyordu.
Ve ben düşündüm:
Bir insanın ömrü
ne kadar kısa.
Bir şehir
ne kadar geçici.
Bir aşk
ne kadar kırılgan.
Ama insanın anlam arayışı
ne kadar inatçı...
Belki bizden önce
başka insanlar da
aynı kıyıda durdu.
Belki başka eller
aynı yağmuru hissetti.
Belki başka gözler
aynı denize bakıp
aynı soruyu sordu:
“Bütün bunların anlamı ne?”
Ve biz,
onlardan miras kalan
bu soruya
kendi küçük cevabımızı
verdik:
Sen ve ben.
Belki tarih
büyük imparatorlukları
hatırlayacak.
Bilim
yeni makineler yapacak.
Algoritmalar
insan davranışlarını
bizden daha iyi tahmin edecek.
Bir gün makineler
şiir bile yazacak.
Ama hiçbir algoritma
seninle benim
neden tam o gün
tam o sokakta
karşılaştığımızı
anlamlı bir biçimde
açıklayamayacak.
Çünkü insan hayatı
yalnızca verilerden oluşmaz.
Verilerin arasında
bir boşluk vardır.
O boşluğa
biz “anlam” deriz.
Benim için
o boşluğun adı
sensin.
Ve belki aşk,
biyolojinin
bize oynadığı bir oyun değildir.
Belki aşk,
biyolojinin üzerine
anlam yazabilen
tek tür olduğumuzu
hatırlatan en güzel
çelişkidir.
Bir gün
bedenlerimiz olmayacak.
Seslerimiz
susacak.
İsimlerimiz
unutulacak.
Belki bizi kimse
hatırlamayacak.
Ama bugün
senin elini tuttuğumda
evrenin bütün
geçiciliğine rağmen
bir şey gerçek.
Bu an.
Bu bakış.
Bu yakınlık.
Bu seçiş.
Ve insan belki de
sonsuz olamaz.
Ama
sonlu olduğunu bilerek
bir başkasını sevebilir.
Bence bizi
insan yapan en güzel şeylerden biri
tam da budur.
Aşk

Aşk gerçekten nedir?
Beynin kimyası mı?
Hormonların
mükemmel bir yanılgısı mı?
Hayatta kalma
stratejisinin şiirsel biçimi mi?
Yoksa insanın
çıplak biyolojisinin üzerine
anlam inşa etme yeteneği mi?
Belki hepsi.
Ama hiçbir açıklama
senin adını duyduğumda
neden içimde
küçük bir dünyanın
yeniden kurulduğunu
anlatmaya yetmedi.
Aşk

İnsan yalnızca
biyolojik bir varlık değildir.
Aynı zamanda
hikâyeler anlatan bir canlıdır.
Kendisine,
başkalarına,
geleceğe
ve sevdiği kişiye
anlam verir.
Ben de sana
bir anlam verdim.
Ama seni
bir efsaneye dönüştürmek istemedim.
Çünkü insanı putlaştırmak
onu anlamak değildir.
Seni,
kusurlarınla,
çelişkilerinle,
kararsızlıklarınla,
değişen fikirlerinle,
bazen kendine bile
yabancı kaldığın
o günlerinle sevdim.
Çünkü aşkın gerçek sınavı
mükemmel birini bulmak değil,
gerçek bir insanı
romantik bir yanılsamaya
indirgemeden sevebilmektir.
Aşk

İnsan bazen
nereye gittiğini bildiği için değil,
kiminle yürüdüğünü bildiği için
cesur olur.
Aşk
ZAMANIN BİZE SAKLADIĞI AŞK
Belki de seni
ilk kez bugün görmedim.
Belki zaman
sandığımız gibi
ileri doğru yürüyen
bir çizgi değildir.
Belki bazı karşılaşmalar
takvimlere sığmaz.
Bir insanla
tanıştığımız an,
bazen yalnızca
onu hatırladığımız andır.
Seni gördüğümde
içimde beliren o tuhaf yakınlık
bu yüzden miydi?
Sanki çok eski
bir çağdan kalmış
yarım bir cümlenin
devamıydın.
Ben seni
ilk kez görmüyor,
ilk kez hatırlıyor gibiydim.
Eylül yağmuru
Aşkın Şehri Ordu'nun
sokaklarına inerken
bunu düşündüm.
Çınarın kökleri
toprağın altında
yüzyıllardır sessizce
birbirine bağlanıyordu.
Deniz
kıyıya vuruyor,
aynı suyu
başka yüzyıllardan
getiriyordu.
Ve insan,
her şeyi değiştirirken
aynı sorunun çevresinde
dönüp duruyordu:
Bizi birbirimize bağlayan şey
gerçekten nedir?
Beden mi?
Zihin mi?
Hatıra mı?
Tesadüf mü?
Yoksa adını henüz
koyamadığımız
daha eski bir bilgi mi?
Bilmiyorum.
Ama seni sevdiğimde
şunu fark ettim:
İnsan yalnızca
kendi zamanında yaşamıyor.
Çocukluğunu taşırken
geçmişini,
hayallerini kurarken
geleceğini,
sevdiği birine bakarken
bütün ihtimallerini
aynı anda taşıyor.
Sen benim için
bir “şimdi” olmadın.
Geçmişimin açıklaması,
bugünümün anlamı
ve geleceğimin ihtimali
oldun.
Belki aşk
iki insanın karşılaşması değildir.
Belki iki ayrı zamanın
aynı noktada
kesişmesidir.
Senin yaşadığın
bütün yıllar,
benim yaşadığım
bütün yıllarla
bir gün,
bir sokakta,
bir bakışta,
bir yağmur altında
birbirine değdi.
Ve dünya
bunun farkına bile varmadı.
Büyük tarihler
savaşları yazdı.
Kralların adlarını,
şehirlerin kuruluşlarını,
yıkılan duvarları,
unutulan uygarlıkları...
Ama hiçbir tarih kitabı
senin bana baktığın
o birkaç saniyeyi
kaydetmedi.
Oysa benim için
o an,
bütün tarihten
daha gerçekti.
Çünkü insanlık
binlerce yıldır
aynı şeyi arıyor:
Kendisine
“Buradasın,
görülüyorum seni.”
diyebilecek
başka bir insanı.
Belki medeniyetlerin
bütün görkemi
bunun üzerine kuruludur.
Tapınaklar,
şiirler,
resimler,
şarkılar,
şehirler...
Hepsi aynı ihtiyacın
başka biçimleri olabilir:
Hatırlanmak.
Anlaşılmak.
Bir başkasının
bilincinde iz bırakmak.
Sen bende
iz bırakmadın yalnızca.
Bende
yeni bir bilinç alanı açtın.
Senden sonra
dünyaya baktığımda
aynı denizi görmedim.
Aynı yağmuru duymadım.
Aynı çınarın altında
aynı insan olmadım.
Çünkü aşk
dünyayı değiştirmez belki.
Ama
dünyayı algılayan
insanı değiştirir.
Ve bazen
bu, dünyanın değişmesinden
çok daha büyük bir olaydır.
Şimdi biliyorum:
Eğer zaman gerçekten
daireselse,
eğer geçmiş ve gelecek
sandığımız kadar birbirinden
uzak değilse,
eğer insanın hafızası
yalnızca beyninde değil
seçimlerinde de yaşıyorsa,
belki biz
birbirimizi yalnızca
bu hayatta bulmadık.
Belki her karşılaşma
bir başka ihtimalin
sessiz devamıdır.
Ve belki aşk,
**zamanın içinde yaşanan
bir duygu değil,
zamanın kendisine
direnen bir hatırlayıştır.**
Bu yüzden seni seviyorum.
Çünkü sen bana
sonsuzluğu vaat etmedin.
Daha gerçek bir şey yaptın:
Sonlu bir hayatın içinde
sonsuzmuş gibi
yaşanabilecek bir an
verdın.
Ve bazen
bir ömür,
tek bir anın
içine sığabilir.
Aşk

Belki de seni
ilk kez bugün görmedim.
Belki zaman
sandığımız gibi
ileri doğru yürüyen
bir çizgi değildir.
Belki bazı karşılaşmalar
takvimlere sığmaz.
Bir insanla
tanıştığımız an,
bazen yalnızca
onu hatırladığımız andır.
Seni gördüğümde
içimde beliren o tuhaf yakınlık
bu yüzden miydi?
Sanki çok eski
bir çağdan kalmış
yarım bir cümlenin
devamıydın.
Ben seni
ilk kez görmüyor,
ilk kez hatırlıyor gibiydim.
Aşk