Arınmanın Coşkusu Şiiri - Kasım Kobakçı

Şafak vakti hazırladım ılık sabun,
Arınsın bedenimin altın duyusu.
Yıkanırken şifa bulur yorgun odun,
Kirpiklere değmesin sızının uykusu.
*
Pırıl pırıl parlamalı kirli tas,
Yıkanınca kalmayacak canda yas,
Tırnaklardan arınmalı sert elmas.
Sıcaklıkla silinmeli kış korkusu.
*
Köpüklere bulanacak yırtık bez,
Dökülmeli saçlarından kirler tez,
Paklanmalı Yunus dahi yetmiş kez,
Zihnine işlemeli gül kokusu.
*
Dicle gibi yıkanmalı teni ak,
Aynalardan yansımalı yüze bak.
Asya bozkırında ulu ateş yak,
Mutlulukla sarılmalı gün dokusu.
*
Taranmalı taraklarla sırma tel,
Tuna gibi çağlamalı taşkın sel.
Kurutmalı damlaları ılık yel,
Hissedilsin tenindeki can kurgusu.
*
Sarılmalı omuzlara tatlı düş,
Üşütmesin rüzgarlarla sert gülüş.
Yanaklara kondurmalı saf öpüş,
Unutulsun yorgunluğun dev ordusu.
*
Bedenini sarmalamış tül fidan.
Aydınlansın arınarak pak vicdan,
Kurtulmalı çamurlardan tez zindan,
Rahatlasın paklığın son yavrusu.
*
Temizliktir şifaların gür sesi,
Silinmeli yüreklerin dar kafesi,
Dağılmalı dertlerin kör hevesi.
Çözülmeli düğümlerin sır tortusu.
*
Ovalanıp uçuşmalı gri kül,
Açmalıdır bahçesinde gonca gül,
Şakımalı dallarında şen bülbül,
Yaşanmalı arınmanın eş coşkusu.