Anne Şiiri - Mustafa Asım Kahyaoğlu

Sendin, değil mi anne
Üstümü örten dün gece
Sendin kulağıma fısıldayan
“üşümüşsün kuzum” diye…

Gittiğin yerde
hiç üşünmüyor değil mi anne
Özlenmiyor da…
Özleyince anneler, gelip gizlice
Öpüp, kokluyor kuzularını,
uykularında değil mi…
Seni çok özledim anne…

Bazen sesini unutur gibi oluyorum
Yüzünü unutmaktan korkuyorum
İnsan unutur mu ilk gördüğü yüzü
Biliyorum unutmaz ama korkuyorum
Onca yıl oldu gideli
Yüzünü, sesini, ellerini çok özledim…

Gittiğin yere de gelinmiyor anne
Biliyorum gündüzleri gelemezsin sen de
Ama geceleri gelir misin
Geldiğinde uyandırır mısın beni de…

Yüzünü bir kez olsun görsem anne
Kıyamazsan uyandırmaya
“Kuzum benim” der misin kulağıma

Seni çok özledim anne…