İnsan sevgisinden kurban olur da
İnsan sevgisinden nöbet tutar mı?
Bir ömrü demir parmaklık gibi sayıp
Geceleri kendine zindan yapar mı?
Tek avlusu sevdiğinin gözleriyken
Dünyanın geri kalanına yabancı kalır mı insan?
Kandır beni tekrar
Yalan gözlerine tekrar bakıp seveyim
Yalan ilk Defa var misali
Kanayım sana ..
Kana kana içeyim aşkını
Kime koşarsın canın yandığında
Sevdiğine mi…
Yoksa seni gerçekten sevene mi…
İnsan canı yanınca aklıyla gitmez,
Kalbi sürükler adımlarını.
Kendimle konuştum günlerce ..
Bu Adam yanlış dedim
Dedim de
ben Sevdim ..
Yapma dedim kendi kendime
SEVE SEVE AYRILDIK
Hiç gitmeyecek sanmıştım seni,
Bazı insanlar vardır ya,
İnsan onları kaybetmeyi aklına bile getiremez.
Varlıkları nefes kadar sıradan,
Bir gün senden ayrılacağım
düşüncesi düştüğünden beri aklıma,
seni daha çok sevmeye başladım.
Elimde olsa sensiz
bir nefesi bile çok görürdüm kendime.
Ama insanın içine bir kere düşüyor ya
Sevgi her şey derlerdi...
Dünyanın en güzel cümlesiydi belki de.
Ne yaşarsan yaşa, sevmekten vazgeçme derlerdi.
Kalbin kırılsa da sev,
Yorulsan da sev,
Yalnız kalsan da sev...
Kimisine sevgi fazla gelirdi,
Taşardı içinden, kabına sığmazdı derdi,
Ben de öyle birini sevdim işte,
Sevginin ağırlığını kaldıramayan bir kalpte.
Sevgiyi nakış nakış işledim yüreğine,
Bir gün söylemesin,
“Kimse senin kadar sevmedi…”
Biliyorum,
Bu cümleyi bir gün duyacağımı
Adım gibi biliyorum.
Ama iş çıkışı geçmiş olacak,
Bu aşkın bende cenazesi kalktı.
Ne ağıt yaktım ardından
ne de kalabalık çağırdım.
Bazı vedalar sessiz olur,
çünkü herkes bilir:
geri dönülmeyecek bir yerden
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!