Bir gün söylemesin,
“Kimse senin kadar sevmedi…”
Biliyorum,
Bu cümleyi bir gün duyacağımı
Adım gibi biliyorum.
Ama iş çıkışı geçmiş olacak,
Bu aşkın bende cenazesi kalktı.
Ne ağıt yaktım ardından
ne de kalabalık çağırdım.
Bazı vedalar sessiz olur,
çünkü herkes bilir:
geri dönülmeyecek bir yerden
Bazı kalpler sevgiyle yorulur derlerdi,
Fazlası ağır gelir, taşırır, bölerdi,
Ben de öyle birine denk geldim işte,
Sevginin yükünü kaldıramayan bir yürekte.
İlmek ilmek işledim seni kendi içime,
Sevmedin Değil mi?
Olsun bende Sevmedim.
Sevmek için bir şey bırakmadın ki
Tüm güzel anilara ihanet ettin
Gitmekle
Yüreğin ne kadar sevmiş olabilir ki beni
Beni sevmen için daha ne yapayım, söyle,
Hangi duayı okuyayım, hangi gecede bölüne bölüne öleyim böyle?
Kaç sabah daha sensizliğe uyanayım gözlerim şiş,
Kaç gece daha kalbimi susturayım, kaç defa daha içimden geçeyim “gitmiş...”
Adını anmadan seni anlatıyorum her dizede,
“Sen” diyorum, dünya susuyor o tek hecede.
Bir sigara dumanında kayboldum bu gece
Adını fısıldadım kırık dökük hece hece
Aynalar bile küsmüş yüzüme bakmıyor
Sensizliğin yükü var, omzumda taşınmıyor
Yollar uzar, geceler susar içimde
Ben sildiğim insanı
Nefreti bile birinci sınıf görmem…
Çünkü nefret bile bir bağdır,
Ben bağları varlığını gömdüm.
Bir zamanların kalbinin en güzel yerine yazmıştım,
Seni anlattım herkese
“Geçer” dediler
Zaman bir yara bandıymış gibi
Acının üstüne yapıştırdılar
Oysa bazı yaralar
Kabuk bağlamasaydı iyileşmez.
Siz hiç öldünüz mü?
Ben öldüm.
Bir damla sevgiye, bir parça mutluluğa,
Elimden tutulmasına muhtaçken
Sessizce eksildim hayattan,
Kimse duymadı içimdeki vedayı.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!