Sevmiyorum.Sevmiyorum.Sevmiyorum.
Sevmiyorum.Sevmiyorum.Sevmiyorum.
Sevmiyorum.Sevmiyorum.Sevmiyorum.
Sevmiyorum.Sevmiyorum.Sevmiyorum.
Duygularımı haykırdığımı düşünüyorum değilmi ..?
Boyutuna değer veren,
varlığınızı sadece kalabalıkta değil
sessizlikte fark eden insanlara
sırtını çevirmeyin.
Herkesin yanındayken kolaylığıyla gülmek;
İsyan etsem duyar mı kimse?
Yoksa sesim, taş duvarlara çarpıp
Yine bana mı döner?
Kaç defa sustum da
Bir zamanlar iyi bir adamdım,
İçimde kuşlar konardı sabahlara,
Gülüşüm çocuktu, kirlenmemişti henüz,
Kalbim herkese açık bir kapıydı, kilitsiz, sorgusuz.
Hayat geldi sonra, ağır adımlarla,
Bazı insanlar vardır…
Seni sever, yanında olur, değer verir.
Ama kalp dediğin şey,
Kendine iyi geleni değil;
İçinde fırtına koparanı seçer bazen.
Kime iyi davrandıysam, bedelini ben ödedim,
Bir tebessüm verdim, karşılığında dert biriktirdim.
Hiç kimseyi kırmadım, kendimi kırdığım kadar,
İçim kan ağlarken bile sustum, duymadı bu duvarlar.
Kimseyi incitmedim, kendimi incittiğim kadar,
Benim kâbusum oldu
Senin son bakışın,
Gitmeni istediğim o gün
Ömrümün en ağır pişmanlığı oldu.
Bir kapı kapandı sandım,
İyileşeceğim…
Bunu kendime fısıldıyorum her sabah,
aynaya bakmadan önce,
çünkü gözlerim henüz ikna olmuyor.
Çabalıyorum
Ben uyuyamıyorum hiçbir gece,
Sensizlik çöktü üzerime.
Ne kadar kaçsam da senden,
Her yol yine sana çıktı.
Çok savaştım seni unutmak için,
İnsanlar kitap gibidir ..
İnsanlar kitap gibidir derlerdi,
Ben de inandım…
Her kapağa bir umut,
Her gülüşe bir anlam bağladım.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!