Yanlış insanlar fazla anlam yüklediğinde,
olduklarından büyük sandığında yorulmaz,
asıl seni tüketen;
kendini küçülte küçülte onların hücrelerini doldurmaya çalışmandır,
çünkü herkesin taşıyamayacağı değerin altında ezilir
ve ilk çatlayan hep kalbi olur insan.
Dünyamı başima yikanda
Dünya'da en şanlisi yapanda ayni kişiydi ..
Soruyorlar nerede sevdiğin
Sormuyorlar sen neredesin ..
Beni göklere cikartan da
Ağlayarak uyuduğum hiçbir geceyi unutmayacağım,
Yastığın sessizliğe ortak olduğu o saatleri.
Herkesin sustuğu,
Kalbimin ise bağırmaktan yorulduğu zamanları…
Unutmam.
Bugün sırasında dururken aklıma geldin..
Unutmuştum seni..
Ya da unutmak istedimiş yüreğim.
Yaşamışlıklar kolay unutulmuyor muş meğer ..
Trafikte arabada hafiftim müzik ,
Gece yine çöktü omuzlarıma ağır ağır,
Bir sigara dumanında dağıldı hatıralar.
Sen gittin gideli sustu bütün şarkılar,
Ben hâlâ adını saklıyorum dualar kadar.
Bir liman sessizliği var şimdi içimde,
Unutmak ..:)
Unuttum deyince unutuluyor mu ?
Vazgeçtim deyince vazgeçilebiliyor mu ..
Sensiz de iyiyim diyor ya insan
Neden bu gözyaşları ..
Bugün uyumasan olur mu,
Gece bana ağır geliyor sensiz.
Saatler ilerlemiyor,
Duvarlar susuyor,
Kalbim konuşuyor ama
Kimse dinlemiyor.
Uyan ey insan…
Sabahın ilk ışıkları vururken yüzüne
Bir gece daha eksildi ömründen sessizce
Ve sen hâlâ
Kırılmış düşlerin enkazında
Kendini arıyorsun belki
Çok sevdim ben onu,
Öyle yarım yamalak değil,
İnsanın kendinden eksilerek sevmesi var ya,
İşte öyle sevdim.
O da öyle diyordu,
İlk kez birine inandım,
Düştüm sandım;
Bazen düşmeden insan
olamıyormuş.
Hata yaptım dedim kendime,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!