Seve seve vazgeçtim sandım,
Ama vazgeçmek ne mümkün senden,
Adını susturdum dudaklarımda
Ama kalbim hâlâ sen diye çarpar içten içe, derinden…
Bir yemin ettim kendime,
Seve seve vazgeçtim sandım,
Ama vazgeçmek ne mümkün senden,
Adını susturdum dudaklarımda
Ama kalbim hâlâ sen diye çarpar içten içe, derinden…
Bir yemin ettim kendime,
Seninle yaşayamadığım bir ömür var kursağımda
Yutkunamadığım bir düğüm gibi boğazımda
Bir acilin önüne atılmış yaralı gibi
Kanarken bile anlaşılmayan bir yanımda
Hayatın ortasına savrulmuş bir yabancı gibiyim
Hep orada kalsaydım
Yaramda kalmayı seçenim
Yarınları hayal kurdurup
Yaralı bırakanım
Nakış yakmıştı
Bir çığlık var içeride,
adı konmamış, sesi kısılmış.
Ne bağırabiliyor geceye
ne de susmayı becerebiliyor.
Senin sesinin kadar güzel bu çığlığı,
çünkü mevcut olduğun senden kalan bir tiını var.
Herkesle başa çıktım,
Zamanla, yoklukla, suskunlukla…
Gecenin omzuma çöken ağırlığını
Dişlerimi sıkarak taşıdım.
Kırıldım, ama dağılmadım.
Mutluluk saçan yalancı oldum,
gülüşlerimi kusurlarımdan aldığım acılardan.
İçim kanarken “iyiyim” dedim,
çünkü bazı yaralar
anlatılınca değil, saklanınca yetişir.
Severdim sanmıştım..!
Ne büyük hayel uygulanmış olsaydı meğer.
Tanıyınca anladim ..
Tanıyınca seversin derlerdi .:)
Yanılmışım ,Yanılmışlar .
İnandığım yerden yandım,
En güçlü sandığım ellerde, titredim.
Seni ayakta tutan ne deselerdi ?
Seni derdim..!
Oysa sen beni tutan değil..
Düşürenmişsin...
Özleyeceksin.;
Sevgimi,fedakarlığımı..,
Her hatana,yanlışına rağmen senden gidemeyimi..,
Öz, Ama çok geç olacak..
Üstüne titreyişimi,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!