Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
harikasınız
kutlarım kaleminizi
ve yazan güzel yüreğinizi
saygılar usta kaleminize
zor bir durum ARKADAŞ,,alkış
Şimdi vücutsuz bir sevgi dolaşır,
Sağar umutlarımı, bitirir yavaş yavaş,
Gündüzlerim kararır, gecelerim ağlaşır,
Biliyor musun, aldatıldım arkadaş
kutlarım üstadım.yürek sesinizi dizelere çok güzel yansıtmışsınız. ahengli ve verdiği duygu ile de enfes bir çalışma . saygılarımla
DEĞERLİ ÜSTADIM MUALESEF KADIN OLSUN ERKEK OLSUN BİR KISIM ,NSAN SEVMEYE LAYIK OLMUYOR SEVİYOR GÖRÜNÜP İNSANI HÜSRANA UĞRATIYORLAR GÜZEL BİR ŞİİRDİ KUTLUYORUM
Hayal kırıklığını bu küçücük şiirde net ve yalın dizelerle anlatabilen yüreği kutluyorum.
Duygularını analtan dizeler içimi acıttı, konu çok güzel işlenmiş anlamlı dizelerle kutlarım yazan kalemi, aynı zamanda bana bir şiirimi hatırlattı müsaadenizle yorum sayfanıza kaydetmek istiyorum sevgi, saygı ve selamlarımla diyor ve:
Geç Anladım
Ne sevginin hilesini,
Ne aşkının çilesini,
Bulamadım çaresini,
Geç anladım geç anladım.
Bu ne biçim çileyimiş,
Meğer sevgin hileyimiş,
Hiç sevmemek çareyimiş,
Geç anladım geç anladım.
Bitirirmiş beni bu kor.
Çaresi yok diyor doktor.
Artık geri dönmek çok zor.
Geç anladım geç anladım.
Necmi netsin bu dert ile?
Ümit kesmiş doktor bile.
Bunca yıldır çektim çile,
Geç anladım geç anladım. __ Necmi Uçar/ Erzincan
Ne kadar kötüdür çok güvendiğiniz biri tarafından aldatılmak. Yazan yüreğinize sağlık kutlarım emeğinizi. Saygılarımla...
Dost diye bildiklerim
Zor anında elim uzatıklarım
Gardaş deyipte can verdiklerim
Hani nerede gardaş aldatıldım arkadaş
Evet şiiriniz çok yüreklice yazılmış kayıtsız kalamadım daha da eklemek isterdim ama şiiriniz gölglemekte istmedim harika bir şiir okudum yüreğinize kaleminize sağlık tam puan****10saygılarımla
Değerli üstadım sitem yüklü bir sevda şiiri okudum kutlarım ne yazıkki gönül ferman dinlemiyor sevdalanıyor Ama gönül verdiyi kişi o sevgiye layıkmı değilmi bilemiyor Eğer bir vefasıza denk geldiyse o zaman sinesinde en büyük tamiri bile olmayan yıkıntılar oluyor
Bu şiir ile ilgili 9 tane yorum bulunmakta