Akraba akrep

AKRABA AKREP

Akraba dedim,
Kan bağı dedim,
Aynı sofraya oturduk,
Aynı ekmeği bölüştük.
Meğer aynı kandan olmak,
Aynı yürekten olmak değilmiş.

En derin yarayı
Yabancı açmadı bana.
En ağır sözü
El âlem söylemedi.
En çok canımı acıtan,
"Bizden" dediklerim oldu.

Akraba dedim,
Meğer akrepmiş.
Yüzüme gülen,
Arkamdan zehrini akıtanmış.
Elimi sıkan,
Fırsat bulunca sırtımdan vuranmış.

Ne malımda gözüm vardı,
Ne makamda.
Ben yalnızca sevgi aradım,
Bir fincan çayın hatırını bilen insanlar aradım.
Ama bazı gönüller
Menfaatten başka dil bilmezmiş.

Bir selamı bile hesap edenler gördüm.
İyiliği yük sayanlar,
Vefayı unutup çıkar peşinde koşanlar...
Kan bağıyla övünüp
Vicdanını kaybedenler gördüm.

Akrep sokunca
Acısı geçer derler.
Ama akrabanın ihaneti
Yıllar geçse de dinmez.
Çünkü zehir,
Yaraya değil,
Yüreğe işler.

Bir zamanlar kapımı çalmadan girenler,
Bugün selam vermeden geçiyor.
İşleri düşünce "canım" diyenler,
İşleri bitince adımı unutanlar...

Anladım ki;
Soyadı aynı olmak,
Kaderi paylaşmak değilmiş.
Gerçek akrabalık,
Merhamette gizliymiş.
Vefada,
Dürüstlükte,
İyi günde değil,
Kötü günde omuz vermekteymiş.

Ben kimseye kin tutmadım.
Yine de kapımı kapatmadım.
Çünkü benim terbiyem,
İhanetle değil,
İnsanlıkla büyüdü.

Varsın beni anlamasınlar.
Varsın arkamdan konuşsunlar.
Rüzgâr her sesi taşır,
Ama hakikati susturamaz.

Bugün yalnızsam,
Sebebi yalnızlık değil.
Yanlış insanların kalabalığından
Uzak durmayı seçmemdir.

Bıraktım artık...
Kim neyse öyle kalsın.
Maskeler düşsün,
Gerçek yüzler görünsün.

Çünkü akrep,
Bir gün mutlaka kendi zehrine yenilir.
İnsan ise
Vicdanıyla yaşar,
Vicdanıyla anılır.

Ben yoluma devam edeceğim.
Kalbimde kırgınlık olsa da
Nefret taşımayacağım.
Çünkü biliyorum;
İyilik bazen karşılık bulmaz,
Ama insanın karakteri olarak kalır.

Akraba olmak kolaydır,
İnsan olmak zordur.
Kan bağı doğuştan gelir,
Gönül bağı emek ister.

Ve ben bugün şunu öğrendim:

Her akraba dost olmaz,
Her yabancı düşman olmaz.
Bazen bir yabancı el uzatır yarana,
Bazen en yakının sessizce zehrini bırakır.

Ben artık kimseyi suçlamıyorum.
Sadece herkesi olduğu gibi kabul ediyorum.
Çünkü hayat bana en ağır dersi verdi:

Akrabalık kanda başlar,
Ama gerçek yakınlık vicdanda yaşar.

— DELİNİN BİRİ
Hamza Caymaz