Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

b.

Gün ışıdı bir ikindi vakti ve
tuhaftır bundan güç buldu kendi tozlarını
serpen yıldızlar,
onları içlerine katan gökadaların, şurasına burasına …

O açtı, çiçek soldu, arada el fal baktı.
O roman’a yenilmemiş, yazarlığına serilmiş;
zamanın doğasını, doğasını onun andı!
Genişliyor küre hacimsel, kütle;
öz, korunmaz denemez!
Işık burada değil, o çok güçlü, ışık uzakta;

There was fire, on ice;
As deuce, at first,
Which brought gun
And it caused a drought -
A drought, containing bullets
-Gives an empty oasis

Tersine giden zamanın düz çekerleri
Girdaplar şeklince ilerliyor ve bir o
kadar
Da boynuzlarında. çünkü ama bir goril.

Merakını edimlerken –meramıyla- haz

Ve sonra sabaha kadar,
Ve sonra değin ölüme,
Ve sonra aşarak...

*

baca süpürgesi
o çubuklardan elinde var mı?


üst geçitlerin isolmuş Trakyalı kızı,
boyanan saça benzemez o;

İyi de çıkar, kötü de;
Kutsal bilgi'den -
Sevisinden kutsal'ın,
Yaratıcılığın aşkından
Ve sıradanın sevgisinden!
Sen, etkilediğinde...

Ne kadar Excalibur’u tutsak da?
.. Bu kaya, o var ya!
Excalibur, onu n'apalım,n'apalım?
Uzanan’ın uçurum mesafesinde azalma mı var?
Hem kendini arttıran,
özüt-arıtkan-okyanus’a?

1.

‘Kanadı kırık düşemeyen’,
Hep bir yalan oldu.
Bir yalan:
Havada asılı kalan;

Bir ses, bir tatlı hüzün;
Geçirgenliğe verilen bir tayf,
Eğrilerinde düzün …
Dolaşmak.
…