Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

Ne kadar sevdiğimi anlatamadım ağaçlara fısıltını.
Bir düş gibi.
Bekledim, bekledim
Ve beklememden sevinmedim.
Olsun ya,
Gurur bu işte olsun

Gazel sarısı ile
Kaside’nin kemik beyazı,
elele vermişler raksı;
dansları ele vermiş pervasızlığı.
Rubai yanaşmış yukarıdan
Menkıbe ihtiyatıyla:

Kavaçi Gırbavitza mahallesi, ağaçlıklı ve açık yemyeşil;
Osmanlı hamamı içinde’n bir başka imparatorluk Pontus
Ve uzar böyle gider insanlık tarihi rus bebekleri –
Atom üstlerinden sanki farklı lezzetteki 6 kuarklara;
Yıldızlardan ama sümüklüböcek şeklendirilmiş
Galaksilere, ceviz gibi bağırsak ve beyin, sağanak …

Her şeyi bilemiyor ki insan, öyleyse;
Neden güzelleştirmesin her şeyi, daha az bilen.
Beynimizin içinde sayısız nöron:
Sayısızın da daha fazlası olur mu olur;
Bundan daha fazla bağlantılar, hücreler arası.
Orman gibi her yer; çölleşmeler tutarsız...

Üstüne kavuşmuş bir biçimde
kafeste allı pullu, göğü izliyordu.
Silkinerek ürkekliği
demir parmaklıklara bir tos vurdu.
Kilitlenmemiş kapı dikkatsizce
oldu onun garip özgürlüğü.

Elektrikler gittiğinde kalakalıyorsun
Bir süre oraya buraya koşturuyorsun
Fark ediyorsun pilli oyuncağı çalıştırdığında

Idle-abel is in a league of queue
(that) it'd no name in meaningless.
So precious, but means what you are;
esp. in your big, silent sentences.

So soul would easily say in a car

tepeden indi kilise duvarları üzerine,
değil papazların üzerine.

müslümanlığın üzerine ise hiç.

kundağın üzerine inmeye

'Tomurcuk kırçiçekleri' vadisinde
yaşlı ağaçlar gördüm.
Ormanın arasında, ormanla yukarıdan vuran güneşin
ışınböcekleri ve 'renk kelebeği'
canhıraş bir şekilde, oldukça delişmen,
ipekalıntıları'ndan doğru, sanki peygamber devesi uzantı kollarında kozalar örmekteydi.