Ahmet Hani Şiirleri - Şair Ahmet Hani

Yağmur yağınca,
Yer şarkı söyler;
Tohumlar
yaşamın adıyla
topraktan baş gösterir,

Bulutlar ağlayırdılar
Gile gile
Yağış yağış .
Yel esirdi
Serin serin
Budaklar terpenirdiler

Dağlar omuz omuza,
sessiz duruyordu.
Kışı
taş bedenlerine giymişlerdi.

Belki de
gurbet,
ilk yolla başladı.

Genç biriydi;
aynaya bakarken
acılarını
sessizce
gözyaşlarına bırakıyordu.
Hüsrana dönmüş dilekler,

Şehir
Dumanın ağırlığı altında
Nefesini kaybediyor;
Sesler
Korna gürültüsü içinde
Yavaş yavaş

kalbimi damla damla
gözlerimden
Senin için ağlıyorum.
kalbim Sona geliyor
Gözlerimi kapatıyorum.

Esir yel şaxta dı her yanda qardır
Canımda titreme, zindanda dardır
Ocaq qurmuş güzel birlikde qemle
Yemek pişmiş ürək reyhan da vardır

Şaxta :don

Bir yaz günü, yalnızam
Çay kənarında durub
Axan suya baxıram
Su daşlardan yol tapır
Aşır daşır hey axır

Pencereler kapalı idi
Bahçedeki çiçekler soluyor
Kitaplar kir perdesinin altına gizlenmişti .
Örümcekler, ah bu örümcekler
Evin köşelerine simetrik ağlar
örülmüştü.