Yağmur yağınca,
Yer şarkı söyler;
Tohumlar
yaşamın adıyla
topraktan baş gösterir,
Toprak nefes aldı;
Su, köyün nehir damarlarında
Akıyor
taşları, tozlu kökleri
Yıkıyor.
Kış idi
göz kapaklarım donmuştular
rüya görüyordum
yeşil uyku
görüyordum .
Gecenin damarlarında
Karanlık akıyordu,
Bizi yalnızlığa
Çağırır.
Gecenin yüreğinde
Yıldız tohumu serptik
bir sönmez Güneş
gözlerimin karanlığında kalmış
Aşk yolunu kaybetmemem için
yolda bir ayak izi kalmış.
Yolun başlangıcı nerede?
Hangi tarafta bitiyor?
Yolun ortasında duruyorum.
sonra seni aramak için
gidiyorum.
Şehir
Dumanın ağırlığı altında
Nefesini kaybediyor;
Sesler
Korna gürültüsü içinde
Yavaş yavaş
kalbimi damla damla
gözlerimden
Senin için ağlıyorum.
kalbim Sona geliyor
Gözlerimi kapatıyorum.
Esir yel şaxta dı her yanda qardır
Canımda titreme, zindanda dardır
Ocaq qurmuş güzel birlikde qemle
Yemek pişmiş ürək reyhan da vardır
Şaxta :don
Bir yaz günü, yalnızam
Çay kənarında durub
Axan suya baxıram
Su daşlardan yol tapır
Aşır daşır hey axır




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!