Ahmet Hani Şiirleri - Şair Ahmet Hani

ses.
Nefes , nefes.
Nefes sesi.
Bulutlar kara,

Odamda,
yalnızlığımın yanında oturuyorum;
sessizlik,
ince bir deri gibi
dünyanın üzerine gerilmiş.

Kar sessizce yağar ,
Ve sessizce eriyor .
Mum sessizce yanar ,
Ve sessizce eriyor .
Karanlık bir gecede
karlı bir havada

Ağaçların dalları
ağır karın altında dayanıyor.
Kökler
kış uykusunda sessizce dinleniyor.
Pencereler

Ay,
gecenin gümüş yarığından
onun kapkara gözlerine düşüyordu.

Kadifemsi tarlaların sessizliğinde,

Sonbahar,
renkli ve soğuk elleriyle
uzak ovaya
bir yaprak bırakır
her yaprak,

pencereler
Çocukluğumuz boyunca
Dağa, bahçeye, nehre
gerçek mavi Gök yüzüne
bakıyorlardı.
yoldaşlık gerçek idi.

Belim sındı büzüldü sən gedəndə ,
Gözümdə yaş düzüldü sən gedəndə .
Dönüb baxdın gülüm qəlbim dayandı ,
Ürək məndən üzüldü sən gedəndə .

Gece gündüz
Seher axşam
Harda olsam
Senin qemin
arar meni
Tapar meni

Onun için duvarlar
Hapishane barları idi
Pencere gecenin karanlığına bakıyordu
Uzaklardan ses gelmiyordu
Gecede yıldız yoktu
Bakışları gecenin karanlığının esiriydi.