Ahmet Hani Şiirleri - Şair Ahmet Hani

Ağaçların dalları
ağır karın altında dayanıyor.
Kökler
kış uykusunda sessizce dinleniyor.
Pencereler

Sonbahar,
renkli ve soğuk elleriyle
uzak ovaya
bir yaprak bırakır
her yaprak,

pencereler
Çocukluğumuz boyunca
Dağa, bahçeye, nehre
gerçek mavi Gök yüzüne
bakıyorlardı.
yoldaşlık gerçek idi.

ay dağ hani baharın
hani senin nigarın
cavab ver Heyderbaba
bes hani Şehriyarın?

Qaranlıq biləcək özü qanacaq ,
Ulduzlu gecələr ,çıraq yanacaq ,
Darıxma yer üzü işiklanacaq ,
Bir gün bir önəmli xəbər gələcək ,
Qaranlıq gedəcək , səhər gələcək .

ay qaralar ay ağlar
hicran üreyi dağlar
'Semed' emim ölenden
güneş yanar ay ağlar.

senin siyah gözlerinden
Hüzün akıyor
Ağrı filizleniyor
Ve sen dünya tarlasından
yalnızca üzüntü biçersin...

Belim sındı büzüldü sən gedəndə ,
Gözümdə yaş düzüldü sən gedəndə .
Dönüb baxdın gülüm qəlbim dayandı ,
Ürək məndən üzüldü sən gedəndə .

Gece gündüz
Seher axşam
Harda olsam
Senin qemin
arar meni
Tapar meni

Onun için duvarlar
Hapishane barları idi
Pencere gecenin karanlığına bakıyordu
Uzaklardan ses gelmiyordu
Gecede yıldız yoktu
Bakışları gecenin karanlığının esiriydi.