Affet / Şiir Şiiri - Ümit Özkan

Ümit Özkan
34

ŞİİR


5

TAKİPÇİ

Affet / Şiir


AFFET

Kuzey rüzgârları bıçak gibi içimde
Zihnim kavruldu yalnızlığımdan
Telkari umutlar dokudum yaşam tezgâhımda
Ama ben, bir ben varım; yalnızım vicdan pazarında
Kalabalık bomboş bırakmış beni
Kimseler kimsem değil, insansızım, ıssızım
Bir serseri kurşun gibi dolanır
Yüreğimin köşesinde pişmanlık sızım
*
Dört yanın karanlığı gölgelerken içimi
Kayan bir yıldız sessizliğimi aydınlatır
Ve yanlışlarım çırılçıplak karşımda
Ben sırtımdan hançerlenen adam
Ve hançerleyen kendini umarsızca
Yaralı benliğim can çekişirken
Boşluğumu dolduracak vicdan arıyorum.
Bütün kapılar kapalı,
Yalnız bir kapıdan sızan ışık yaşatır umutlarımı.
Mahcup tıktıklarım belli belirsiz
Kapı eşiğinde diz üstü yalvarıyorum
*
Ya duyarsa mahcupluğu, ya duymazsa korkusu
Bir çaresiz dilemma, kahredici ikilem
Bozduğum her yemin pişmanlık kasırgası
İçim cız eder yazdıkça kalem
Başım eğip sessizce bekliyorum,
Mahcup tıktıklarım belli belirsiz
Kapı eşiğinde diz üstü yalvarıyorum:
“Affet, ne olur beni affet”

İstanbul–10.12.2015

Ümit Özkan
Kayıt Tarihi : 19.5.2020 15:40:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Osman Akçay
    Osman Akçay

    Tebrik ederim.

    Kaleminize sağlık.

TÜM YORUMLAR (1)