Afer Engel Şiirleri - Şair Afer Engel

Bozlak 27
Halimden şikayet edemem sana
Feleğin yaktığı har'ı nardayım.
Aşkın şarabını küpten içirdi
Demedim derdimi ah bende kaldı

Makber'den ötesi ukba'nın yolu
Uzanmış yatarlar düşüktür omzu
Kalmamış nefesler bitirmiş ömrü
Öylece toprakta yatar diriler

Kiminin yükü var Dünyadan ağır

Kara göz üstünde kemansı kaşlar
Kirpiği canıma tığ gibi işler
Somurup yanağa koyduğu dişler
Kırılsın dökülsün diyemiyorum...

Değirmen önünde oluşur bükler

Karlı dağlar yana durun azıcık
Son bir defa sevdiğimi göreyim
Yıllar geldi yıllar geçti aradan
Yazımı böylece yazmış yaradan

Dört mevsim yaşarım,Adım Anadolu,soyadım Türkiye
Rabbim beni,size ihsan etti,Cennet diyerek hediye
Atan vasiyet eyledi sana,Beni iyi koruyasın diye
Bağrımda nice baba'yiğitler şehit düştü,Vatan vatan diye

Ben öyle bir diyarım'ki,Benden üstünü,Kudüs,Medine ve Mekke

Bozlak 30
Gönül mızrabımı kırdı telinden
Yıllardır halimi sormadı gitti
Zülfi yarimide saldı gurbete
Kaderin elinden bizarım bizar

Akçayın üstünde darı bağları
Kurudu dallarım kaldı yaprağı
Aklıma geldikce gençlik çağları
O taşın üstünde dalar ağlarım

Bu nasıl imtihan bu nasıl çile

Çağırdım neslimi dizdim karşıma
Seven öne çıksın Allah aşkına
Evlat olmus düşman bak şu şaşkına
Dilden gayrı bela dert bulamadım

İsyan ile geçse onca zamanın

Geze geze şu diyarı gurbette
Sığınacak gönül yar bulamadım
Aşkın heybesine uzandı elim
Derdime el veren el bulamadım

Üstüme üstüme yürüyen dağlar

Yok sayıldım bunca insan içinde...
Dertlerim debreşiyor eller içinde....
Çareler aradım teller içinde....
Diliyle dövdüler sövdüler beni..

İnsan sever gönül denen yürekten