Adnan Durmaz Şiirleri - Şair Adnan Durmaz

Çaresizlik Duvarının Önünde,Yol Ayrımlarında,Kendini Yalnızlığa Büyüterek,Bazen Oğullar Analarını Doğurur Hayata



Yalnızlık
Korunaklı hayatınızda eğlencesiz kalmanın verdiği boşluktu çoğu zaman..

karanlıkta çınlayan kahkahaları
alabilesiye şuh
fevkalâde haşarı

Sürgün

Bir kentin kıyısındayım
Akşam
Kanlı bir gül saçlarımda
Bütün yüzlerde o bildik taşralık

şimdi yağmur dualarında açılmış eller
odundan parmaklarıyla kalkan ormanlar
kınalı gelin elleri yâri yabanda
bir deri bir kemik onca ihtiyar
bir de çocuk elleri papatya sağanağı
kalem defter bilmeyen

Ey mezar ahalisi -adı sanı belirsiz
Başlarının üzerinde sarı birer çürük diş
Binyılların köleleri..türküleri akıtanlar siz
Hayat dulda verdiniz yoksul gövdelerinizle
İşte yoksunuz artık..küllere karıştınız
Bin yamalı ömürlerden geçmiş kanlı gölgelerdiniz

Kurumuş kangallarda mecalsiz bir güneş
Rüzgarda zaman kırıkları savrulur
Kekiklerin saçlarında darmadağın sonbahar

Onlar ki analarından günahkar doğdular
Süründüler sürüngenler gibi karın karın

Kırık Ayna



anımsa... akşamları bulutların arasında yarasını
yalarken güneş

buralardan geçen
son bilicinin sözlerini
yapraklar hala fısıldar
eski bir serüvencinin
atının ayağından fırlamış
sonsuzda parlar

IV
toprakta çekirdek
gülün damarında su

Kör Gezegen


panzerler dolaşıyor
hayatın kemiklerini kırarak
ölü çıkmış evler gibi ülkenin yüzü