Abdullah Ercan Şiirleri - Şair Abdullah ...

Dîlzâr'ımda goncasın gülsün gülüm
Cânıma cânânsın ömürsün gülüm
Her kim sorarsa bendenizi sana
Âleme bahçevânım dersin Gülüm

Kim yanmazdı çölünde bulsa Leylâ

Barışlara diye okudum
ilk mısralarını,
içimde...
bir umut filizlendi birden
kavgama dair.
Evet..!

devir saçlarını bir omuzuna
gezerken;
devrik cümleli sokak isimlerinde,bu Şehrin
yürüdükçe gölgeler uzar peşinden
sanmaki,giden sensin
yabancıdır baktığın aynalardaki sûret

veda ederken mevsime eylül
yalnızlaşır konduğu dalda bülbül
gül ağlar

eylül;
sana söyleyemediğim ne çok şey...

adımlar mı yollar mı kırık
gidemiyorum gelmiyorsun
annesiz bebeğin,bu hıçkırık
diyemiyorum söylemiyorsun

uçurumlar beyazdır gözlerde

Yüreğimin dudakları çatladı birden
ağzım yüzüm uçukladı,titredi bedenim
haykırmak istedim sevgimi
haykıramadım giderken
neden!
Gerçi,senden başkasını görmedi gözüm ama;

hayat nemli bir sahil esintisi gözpınarlarımda
rûyâlarım küflü raflarda kaldı
naftalin kokulu bohçalarda çeyizlendi mevsim
dilimde sözler suskun

hükmedemiyor kalem gönlümdeki nâr'a

sana seni anlatmak;

darağacına koyduğun beni,zaman zaman
iplerden geri alma öylece kalsın
kalbimi astığın yerde
bedenim de olmasın

Kapındayım Eylül
Son fasıl hüzzâm geçiyor zamana
Zaman erme vakti sûzâna

Çıkardım
Ruhumun yaşlı esvaplarını

gecenin olduğu yer gözlerinin rengi
karanlıkta bir bahar o güneşe susuz
sen mi verdin o şavkı mehtab mı özendi
gün sensiz öylesine gecelerde mutsuz

özleminde sevgiden bir iz var okunan