22,09 Şiiri - Engin Güven

Çoktandır şikâyetçiyim kendimden,
Önüme koyup da aşamadığım bendimden,
Yolunda dümdüz gitmeyen her şeyden,
Yorgunum çoktandır içimdeki nefretten.

Yırtıp da geçeceğim dağları bir gün elbet,
Bu benim kaderimde var, gerçekleşecek elbet,
Kalbim hapis kafeste, çoktandır müebbet,
Elbet eline vereceğim, söküp de ilelebet.

Ben bir insanım zaten, biraz kemik biraz da etten,
Olmalı farkım çoktan ölmüş gitmiş cesetten.
Kâğıda dökülür gibi yazdığım mürekkep nefesten,
Damarlarımda gezinir durur nedensiz bir histen.

Kelimeler dökülür birer birer ellerden ve kalplerden,
Nefes denen eser, gelir geçer deli bir rüzgâr gibi Alplerden,
Ateş denen iş belki düşer bir gün bu kara gözlerden,
Bıktım artık delik deşik eden kaktüsten, yara sözlerden.