15.09 Şiiri - Engin Güven

Ben sana gelemiyorum, uzaklardasın.

bir gece vakti, Gelsen ya bana

ama gelemezsin,
biliyorum.

Gömmüşler seni ayaklarından.

Bilmem, belki nasip olur bana,
güler talih.

Uzaktan beni izliyorsun,
kollarını açmış da beni bekliyorsun.

İki yana açılmış kollarına
sana sarılmak,
kalbimi söküp vermek istiyorum.
Ama almazsın, biliyorum,
çünkü taş kesilmişsin adeta,
bir heykel gibisin.

Ama göklerdesin, seni izliyorsun.
Sen de beni seviyorsun.

Gözlerimde senin ateşin duruyor.
Biliyorum, sen de beni istiyorsun.

Göklerdesin.
Umarım kavuşuruz, demek geliyor içimden.
İster inan,
ister inanma.

Geceleri hep seni düşlüyorum.
Varlığımın her zerresiyle
seni istiyorum.

Yüce dağların en tepesinde,
başında bekler beni bir adam.
Açmış da kollarını iki yana,
“Gel bana, sarıl,
ayaklarıma kapan” der gibi
bakıyor gözlerime.

Kuş olup da uçmak istiyorum yanına,
açtığı kollarına.

Olmuyor. Yapamıyorum.

Bana kanat ver ne olursun.
Aşayım da okyanusu,
denizi,
konayım kanatlarına.

Bana güç ver,
ne olursun.
Kalkıp da geleyim yanına,
kapanayım ayaklarına.

Ölmek de yaşamak da
senin uğrunda.

Duy sesimi, diyorum.
Duymuyorsun.

Taş kalbine girmek zor.