Zordur Bilmece Şiiri - Kasım Kobakçı

Kurgu dediğin, yalan bir hevestir,
Her satırında, duyulan nefestir,
Okuyan gözler, gerçeği ararken,
Bizim dünyamız, daracık kafestir.
*
Kalemi elden, bırakmam diyordum,
Kendime, yeni bir rol çiziyordum,
Kim bilir belki, hep yazarım sandım,
Oysa, her gece sessiz eriyordum.
*
Diye söze girdi, kağıt dilinden,
Kendini yazar sanan, o elinden.
Som altından kalem, yazmıştı oysa,
Kurgu akıyordu, ince telinden...
*
Dağların ucu, masala dar gelir,
Zirveye çıkan, hep kar gibi erir,
Kahraman, kılıç çekerken boşluğa,
Oysa sonları, kör bir kurgu verir.
*
Merdiven kurdum, göklerin tahtına,
Yazgı diyerek, inandım bahtına,
Son düğüm, orda çözülür sanmıştım,
Oturup kaldım, bir ağaç altına.

Diye lafa daldı, yorgun bir sesle,
Kendini, zirve sanan o nefesle.
Som altından, bir dağ yapmıştı hemen,
Olay örgüsü, akıyor hevesle...
*
Gündüzü yakan, karanlık benimdir,
Zehirli kuyu, en gizli yerimdir,
Suçlu ararsan, iyi bak yüzüme,
Anlatıdaki, o parlak demirdir.
*
Kurgu dediğin, sırrımdan kan alır,
İyilik ancak, sayemde yol alır,
Kötü olmasam, kim arar ışığı,
Kahraman ancak, boş bir düşte kalır.
*
Diye gülümsedi, siyah giyerek,
Kendini bela sanan, sır diyerek.
Som altından, zehir yapmış çanağa,
Kurgu akıyordu, onu yiyerek...
*
Sözcükler uçar, boşlukta dolanır,
Her yalan, bir gün gelir de bulanır,
Ağızdan çıkan, o büyülü sese,
Duyan her kafa, ansızın sulanır.
*
Karşılıklı, laf etmekmiş ne gezer,
İnsan, duyduğu kelimeyi ezer,
Bir monologdur, aslında şu hayat,
Yazar, bu derdi hece hece sezer.
*
Diye söze başladı, sert bir ozan,
Kendini, diyalog sanarak bozan.
Som altından, laf yapmıştı kendine,
Kurgu akıyordu, durmadan yazan...
*
Dümdüz giden yol, en kolay masaldır,
Oysa asıl keyif, köklü bir daldır,
Tam anladım derken, döner ya devran,
Seni şaşırtan, o gizli kuraldır.
*
Katil başkasıdır hep, en sonunda,
Bir pusu bekler, oyunun fonunda,
İpucu vermem kolay, kimselere,
Herkes şaşırır, bu kurgu yolunda.
*
Diye atıldı, görünmez bir şaka,
Kendini, sürpriz sanan kara yaka.
Som altından, düğüm yapmıştı düne,
Kurgu akıyordu, hep baka baka...
*
Her yükü taşıyan, zavallı bendim,
Canavarla cenk edip, her an yendim,
Kimse sormadı, bu adam yorgun mu?
Aslında hep, karanlığa imrendim.
*
Kılıcım paslı, umutlarım kırık,
Boğazımda düğümlenir, hıçkırık,
Kurtarmam gereken, eski bir kız yok,
Bıraktı içimde, büyük bir sıyrık.
*
Diye ağladı, o sahte kahraman,
Kendini, başrol sanan o kör zaman.
Som altından, kılıç yapmıştı uca,
Kurgu akıyordu, hep aman aman...
*
Benim göğsüme basıp, yürür herkes,
Ormanlarda alınmaz olur, nefes,
Çöllerimde kavrulur, yalnız ruhlar,
Anlatıya, sahne büyük bir kafes.
*
Duvarlarım, anı saklar taşında,
Eski bir sır yatar, o dağ başında,
Rüzgarım fısıldar, kayıp ismini,
Kaybolur nice can, gençlik yaşında.
*
Diye inledi, kendini yer sanan,
Kendini, mekan sanıp da o yanan.
Som altından, saray yapmıştı dağa,
Kurgu akıyordu, yorgun uyanan...
*
Beni herkes tanır, ezbere bilir,
Gördüğü ilk anda, aklına gelir,
Süslenmiş laflarla, kandırsan bile,
Kurgu, benim izim ile silinir.
*
Aşıklar, yağmurda ıslanır mutlak,
Kaçarken tökezler, o beyaz ayak,
Yenilik diyerek, satarlar beni,
Yediğim tek şey, okurdan bir dayak.
*
Diye söze girdi, şaheser bir söz,
Kendini, hep yeni sanan eski göz.
Som altından, bir mask yapmıştı yüze,
Kurgu akıyordu, sönmeden o köz...
*
Kim anlattı dersen, bu kör masalı,
Ben derim, kendime aklım şaşalı,
Yukarıdan bakan, büyük göz benim,
Parmaklarım kanlı, zihnim yamalı.
*
Kurgunun ipini, ben çekerim bil,
Konuşan, bendeki sapsarı bir dil,
Başrol sandı, kendi seçti yolunu,
Hepsini zihnimden, ansızın sen sil.
*
Diye bağırdı, o uykusuz kurgu,
Kendini anlatı sanan, sert vurgu.
Som altından, bir taht yapmıştı göğe,
Kurgu akıyordu, bitmeden sorgu...
*
Son sayfa kopar da, başlar uçuşa,
Kanatlanıp, benzer yaralı kuşa,
Anlatı bitiyor, okuyan suskun,
Kurgu teslim olur, karlı bir kışa.
*
Kapağı kapatıp, rafa diz beni,
Tozlu karanlıkta, sakla bu teni,
Ne bir adım geri, ne de ileri,
Kurgu asla sevmez, eski deseni.
*
Diye veda etti, sondaki hece,
Kendini son sanan, karanlık gece.
Hiç altınsız, bir son yapmış kendine,
Kurgu akıyordu, zordur bilmece...