Zeynep Çardak Şiirleri

56

ŞİİR


3

TAKİPÇİ

Zeynep Çardak

Ruhuna yakışmayan kumaşlardan
yama yapan bir insan
bunu fark ettiği vakit
o kumaşların iplerini tek tek sökmeye kalkışır
Kalkışmalı
Sonra

Devamını Oku
Zeynep Çardak

Ök’süz hane bir daha olmaz aile
Kalan da yaşıyor sanılıyor, nafile!

Bir aileden babayı çıkarırsanız, bütün yük annenin omuzlarına kalacaktır. Varın üzerine var eklenecektir yani. Ama şayet anneyi eksiltirseniz, bir daha eski düzen kötü de olsa onu ebedi billah göremezsiniz. Öyle bir sessizleşir ki geriye kalan ne varsa, ses bile sükût eder. Bir tesbih misali; imame annedir o yoksa artık bir şeyi ayırt edemezsiniz. Kopar gider. Geriye her biri bir yere savrulmuş, kaybolup giden boncuktan başka bir şey kalmaz…

Devamını Oku
Zeynep Çardak

Göğün perdeleri sıyrılıyor,
Kudretin ışıklarından pay vakti şimdi.
Seb’â semâvatın zerresi yeryüzüne yansıyor;
Zuhur ederken bunlar vakit ikindi.

İnsanlar idrak dahi etmiyor.

Devamını Oku
Zeynep Çardak

Bakıyorum her yer karanlık,
Gaflettir diyorum, beni azaba sürükleyecek.
Sonra kurtuluş arıyorum, yalnız bir güzellik;
O'na yönel bulursun diyorum.
Evet yöneliyorum ve görüyorum ki:
Bembeyaz bir huzur ve aydınlık...

Devamını Oku
Zeynep Çardak

Özlem hiç solmayan bir gül
Hem güzel hem dikenli...

Devamını Oku
Zeynep Çardak

Ruh ve bedenden oluşuyor ya insan
Neyleyim bedeni ruhumu anlatamayan

Devamını Oku
Zeynep Çardak

Sabrı doğru zamanlara ayırmak gerekir
Bir anda hepsini harcarsan,
Doğru zamanda kullanacağın sabrın kalmaz...

Devamını Oku
Zeynep Çardak

Soğuk Azrail gibi geziyor
Dolaşıyor bir bir insan tenlerini
Güneşli görünen bir günde
Soğuk hüküm sürüyor yine
Yaşayacağını sandığın bir günde
Ruhunun alınmaya gelindiği gibi

Devamını Oku