Zeynep Beşen Şiirleri - Şair Zeynep Beşen

sen hiç yandın mı?
bir düşün peşine düşerken,
sen hiç korktun mu?
bir çift göze bakar ken..
ben sadece sevgilim.
güneşi kucaklaya bileceğimi san/dım,

sen benim hüznüm den gizlediğim sevinç yanım sın,
kimseye demediğim,
herkesten gizlediğim,
Allah a arz ettiğim,
sen benim en mutlu anım sın,
kederimden gizlediğim.

sen bile bilir misin ki;
yanarak kül olduğun aşkın
küllerin den yeniden doğmayı.

yada soy ismine yabancı laşmayı
isminin anlamını yitirmeyi.

Düşüne bile katran çalan sevgili;
Sen gel yeter ki gel !
Biz katranı da sevip sarmalarız..
Bağrımıza basıp kara,kara gül açarız..

Beklendiğin yer,gurbet ettiğin gönlümüzdür.

bin türlü geçmeni istedim
bir türlü geçmek bilmedin.
üstüne üstlük beni hüzne buladın,
hasretin kızgın yağına attın.
sen çekip gittin ben hala ateşin üstün de kala kaldım,
yanmakla kalmadım köz oldum

canımın bir degeri kalmadı.

seni bitirdiler gözümde.

gözüm görsede bakmıyor artık.

beni sevdiğini sandığımda.
susacağını bilemedim.
ben seni severken.
senin bıkacağını da bilemedim.
ardına yıkacagını.
sonra kaza süsü verip.

Bu kaçıncı gidişin bilmiyorum,
Ve beni kendime öylece terk edişin.
İçimden dışıma vurduğum kaçıncı sensin.
Ah! Leyla ah sen.
Ağlamak diyorlar ağlamak
El içinde bize uğramayan tek uğrak

biliyorum yine çok mutlu oldum.
öyle birden düşmeyecek tin sen de gönlüme.
bak gidişin ağır darbelere sebep oldu içime.
biri sorsaydı söyleyecektim.
atacaktım seni sözlerimden,
kurtulacaktım aklım ca işte.

seni,
ve beni;
en iyi anlatan şey
birbirimize imkansız olma(ma) mız..
sevgili..
ve ben