Yusuf Tuna Şiirleri - Şair Yusuf Tuna

İnsanlar dünyada evlenip gezer,
Sevdiği bir kızı bulduktan sonra.
Altın gibi kalbin olsa ne yazar,
Değeri çok düşük olduktan sonra.

Düşünen ne olacağını bilir,

Allah yoluna gönül veren,
Hakla bizi gözetip gören.
Camiye geldi dokuz eren,
Hep beraber Hakka döndüler.

Önce Hak aşkına bandılar,

Allah’a gönül verenler geldiler,
Mukaddes topraklara yöneldiler.
Bu aşkı her şeyden üstün bildiler,
Sonra Allah için Hacca gittiler.

Allahın emrini görev sayarak,

Gün erişirken bahar aylarına,
Binlerce yiğit binip taylarına.
Mehter marşıyla serhat boylarına,
Bir elinde silahı koşup gitti,
Vatan sevdası ile coşup gitti.

Arusi şeyhi Mustafa Azizle görüşen,
Türkeş Nakşi olup tarikat ehli biriydi.
Mehmet Faik Erbille hakikate erişen,
Türkeş Nakşi olup tarikat ehli biriydi.

Ahmet Yesevi emriyle doğudan gelinen,

Sabah erkenden kalkıp ekmek yapar,
Anam yere sofra sererdi bize.
Bazen şipit üstüne şeker seper,
Ekmeğe tere yağ sürerdi bize.

İnsan yer iken kendisinden geçer,

Fethiye'mizde adı Kargı olan,
Aslı Yörük bir köyümüz var bizim.
Orda toprakları denizi bulan,
Göl kenarında kıyımız var bizim.

Köyün içinden Yürek Çayı akar,

Aşkın sırrı nedir,çözümü nasıl?
Bulmayınca olmuyor deli gönül.
Sevda üstüne bu kaçıncı fasıl,
Bilmeyince olmuyor deli gönül.

Sevgi insanın yüreğini yakar,

Aşk öyle bir duygu ki inanın,
Aşk insanın gözünü kör eder.
Uzak olursan sıkılır canın,
Aşk insanın gözünü kör eder.

Yersin ama ağzına tat vermez,

Sevda olmadan hiç bir iş olmuyor,
Aşık olan gönüle sevda gerek.
Sevdasız gönüller huzur bulmuyor,
Aşık olan gönüle sevda gerek.

Seven insan sevdiğini öğer,