Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Dört tarafı orman ile çevrili,şirin bir orman köyünde dünyaya gözlerimi açtığımda hayatın beni şiir yazabilecek bir konuma getireceğini asla düşünemezdim.Kaderin bir cilvesi olarak küçük kente indiğimde başka açtım dünyaya gözlerimi...İlk gurbet yıllarım başladığında kaderin sınavını verir iken henüz dokuz yaşındaydım.Çilelerin duygusunda bir demir gibi kızdırılıp yoğunlaşırken duygularda yoğrulup hislerde dövülüp şiirde tava gelebileceğimi nereden bilebilirdim ki...
...
