Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

BU ŞEHİRDE
Gidersen bu şehirden yar,
Gölgen kalır sokaklarda.
Sessizlik büyür içimde,
Adın kalır dudaklarda.

BU ŞEHİR SEN KOKAR
Saçların savruldu akşam rüzgârında,
Bir mevsim kaldı gülüşün ardında.
Her esen yelde adını duyarım,
Rüzgâr bile senden bir iz taşır ardında.

ÇAĞIN YORGUN YÜZÜ
Kalabalık içinde büyüyor yalnızlık,
Herkes konuşuyor, kimse duymuyor kimseyi.
Bir ekran ışığında tüketip ömrünü,
İnsan unutur oldu kendi gerçeğini.

CAM KENARINDAKİ HAYAL
Otobüsün camına yaslandı başı,
Yollar aktı gözlerinin önünden sessizce.
Her virajda bir düş bıraktı ardında,
Her durakta bir umut yeşerdi içinde.

CAM KENARINDAKİ HAYAL
Otobüsün camına yaslandı başı,
Yollar aktı gözlerinin önünden sessizce.
Her virajda bir düş bıraktı ardında,
Her durakta bir umut yeşerdi içinde.

CAMLAR
Dışarıda yağmur var,
aklıma düştün.
Camlar buğulandı;
adını yazdım usulca
parmaklarımın titremesine saklanıp.

ÇANAKKALE’DE BİR DESTAN
Ey Çanakkale, saklıdır sende dün,
Dalgaların anlatır dününü bugün.
Rüzgârın usulca taşır sesini,
Toprağın bağrında saklar nefesini,
Sabaha bırakır şehitlerin izini.

ÇANAKKALE RUHU
Çanakkale, bir sesin yankısıdır,
Toprağa düşen her nefesin hatırası.
Sessiz gecelerde bile duyulur
Bir milletin direniş duası.

ÇANAKKALE ŞEHİTLERİ
Bekle yolcu…
Yavaş bas bu toprağa, incitme sessizliğini;
Burada zaman bile konuşmaya kıyamaz.
Bir millet, kalbi durmasın diye
Kendi nefesini toprağa bıraktı biraz.

ÇANAKKALE ŞEHİTLERİ
Bekle yolcu…
Bastığın bu toprak sessiz değil
Bir milletin son nefesi hâlâ burada.

Eğil de dinle;