Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

GİTMEYENLERİN YORGUNLUĞU
Kaybolan şeyler var hayatın içinden,
Bir de insanın içinden çıkmayanlar…
İnsanın içinde usulca yerleşen,
Ne tam misafir ne de tamamen kader olanlar…

GİTMEYİ UNUTANLAR
De hele şair…
İnsanın içine oturanlar
neden kalkmak bilmiyor?
Bir misafir gibi geldiler oysa,
adını bile doğru dürüst anmadan

GİTSEN DE BİR
Akşamın külünü savurdu rüzgâr,
Penceremde kaldı yarım bahar.
Adını sakladı duvarlar,
İçimde kaldı senden kalanlar.

GÖÇEN KUŞLARIN İZİNDE
Gittiğin gün, rüzgâr adını fısıldadı,
Dağlar sustu, yollar sessizledi.
Bir yaprak düştü ömrümün dalına,
Sonbahar, yüreğimde kök saldı.

GÖÇ ETMEYİ UNUTAN KUŞ
Sevmek,
Bir adı söylemek değildir.
Göç etmeyi unutan bir kuşun
Kanadına sığınmaktır.

GÖÇÜN İÇİNDE SEN
Kuşlar toplanmış, göçüyor sessizce,
Gökyüzü eğilmiş üstüme gece.
Her kanat vuruşu içime taş,
Bende kalan sensin, yarım savaş.

GÖĞE DEĞEN GÜLÜŞ
Göğün bildiği
Gülüşüne değen bir yağmur damlası
Şiire kesilir.
Bu sırrı bir ben bilirim,
Bir de gökyüzü…

GÖĞE DÜŞEN SESSİZLİK
Seni düşündüğüm her anda,
içime ince bir rüzgâr düşer.
Akşam, ağır bir gölge gibi eğilir,
şehir kendi suskunluğuna çekilir.

GÖĞE EMANET
İnsan,
Yalnız sözünü değil,
Yüreğinin en duru sesini vermeli.

Baktığı gözde

GÖĞE KALAN FERYAT
Göğe vardı insanın acısı,
Kimse işitmedi feryadı.
Bir damla düştü suskun taşlara,
Taş sustu, yankı kaldı.