Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

İNCiTME
Gölgesinde dinlen amma,
Yaprak senden incinmesin.
Bir dal kırık kalmasın ardında,
Rüzgâr bile seni hüzün sanmasın.

İNCİTMEDİM
Senden söz açıldığında
Kırgınlığımı değil, gülüşünü söylerim.
Bir bahçeden geçtim;
Güller vardı, dikenler de.

İNSANA DEĞMEYEN ELLER
Kimimiz mısralara sığınıyor,
Kelimelerin arasında saklanıyor yarası,
Kimi eski şarkılara sarılıyor,
Bir nakaratta arıyor kaybolanı.

İNSANA YAKIŞAN
İnsana en çok merhamet yakışıyor,
Kuruyan dala bahar,
Geceye yıldız,
Yorgun kalplere dua gibi…

İNSANDA KALAN
Nice yollar yürüdüm,
ayak izlerim rüzgâra karıştı.
Yollar geçtikçe öğrendim:
bazı yollar insanda kalır.

İNSANA EN ÇOK
İnsana en çok yürek yakışıyor;
Söze incelik,
Bakışa feraset,
Susuşa anlam...

İNSAN KALAN YURT
Sevinç çiyde parlar,
Umut dağda yeşerir.
Çocuk güler, bahar olur;
Hoşgörü eşiği ısıtır.

İNSAN KALMAK
En çok insana
Vefa yakışır.
Yollar unutsa da,
Hatırlayan bir yürek.

İNSANLIK ÖLÜYOR
İnsanlık öldü mü dedim
Dedi ki hergün diri diri ölüyoruz
Ekranlarda haber diye geçiyoruz
Dünya böyle olunca

IRAK
Tarif edemem bir bakışta
Telli turnalar gibi uçarı
Nazlı tutumuyla beklenmedik
Aydan düşmüş bir lavinya gibi