İnsanda Kalan Şiiri - Yücel Özkü

İNSANDA KALAN
Nice yollar yürüdüm,
ayak izlerim rüzgâra karıştı.
Yollar geçtikçe öğrendim:
bazı yollar insanda kalır.

Adını söylemedim gecelere,
gece seni bildi.
Sözler dudakta yoruldu,
suskunluk seni benden gizledi.

İnsan en çok
yarım bıraktığı cümlede üşüyor.
Veda büyüyor içinde,
kimse duymadan kapısını çalıyor.

Anlatmıyorum artık.
Bazı şeyler söze değince eksiliyor.
Beni anlayan bir bakış yeter;
kalbim susanı tamamlıyor.

Sen yolunu değiştirsen de
içimdeki yerin değişmiyor.
İnsan sevdiğini kaybetmiyor;
ona ayrılan ömrü taşıyor.

YÜCEL ÖZKÜ
10 Eylül 2026/16:20