Yorgunluk Şiiri - Erokrates Erol Güner

Yorgunluk sadece bedende başlamaz;
bazen insanın içi,
güneş batmadan karanlığa alışır…

Heves yorulur bazen;
bir zamanlar gözlerinde parlayan ışık,
şimdi hatıraların tozunda soluk bir iz gibi kalır...

Umut yorulur;
defalarca kırılır, yeniden ayağa kalkmaya çalışır,
ama her seferinde biraz daha tükenir...

Sabır yorulur bazen;
içten içe tükenirken bile,
“dayan” diye fısıldayan sessiz bir çığlıktır insana.

İnsan bir gün anlar ki…
En derin yorgunluk, bedende değil,
Umudun ve güvenin içten içe,
kendi kendini terk edişindedir........
22,12,2024