Yorgun Menzil Şiiri - Sami Özay

Bir akşamüstü daha devrilir ömrün takviminden,
Gözümde tüter yine o eski, o uzak liman.
Adım attığım yer unutulmuş sanki dağlarda,
Ben kalmışım geride, bir başıma bu yollarda.

Ne gelen var kapımı çalan ne soran halimi,
Zaman bükmüş boynumu, bağlamış elimi.
Bir garip rüzgâr eser şimdi ıssız odamda,
Gidenlerin izi kalmış sararmış masamda.

Kimi sevsek yarım kaldı, acısı gitmedi,
Bu gurbetin kışlığı bir türlü bitmedi.
Yorulduk da yürüdük bu yokuşlu yolları,
Kırıldı yüreğimizin kanadı, kolları.