Yolcu Şiiri - Kasım Kobakçı

İnsan akıp giden uzun zaman içinde yolcudur,
Her derin acıya siper olan us, gece kolcudur.
*
Hikmet, yaralı kalplerde kalan, asil derin izdir,
Akıl, görünmez evrende saklanmış ulu bir gizdir.
*
Kökler ne kadar derinse, ağaç onunla dik durur,
İrfan ekilen toprakta, cehalet mutlaka kurur.
*
Gerçek büyüklük ölçülmez insanın mal mülk varıyla,
İnsan yücelir yalnızca ruhundaki vakuruyla.
*
Asla sönemez içerde yanan o kutsal meşale,
Erdem denilen meziyet, coşkun akan bir şelale.
*
En gür sesini duyurmak için susmayı bilmeli,
Üstün şuura ermenin yolu, kibrini silmeli.