Yokuşta Kalan Şiiri - Ebubekir Aktaş

Anlaşılmak diye, bekledim durdum,
Menzili olmayan, bir yola vurdum.
Sevgi sokağında, hayaller kurdum,
Mevsimler hep kışa, döndü nedense.

Her şeyi bir anda, silinir sandın,
Sen sahte yüzlere, çabuk inandın.
Bir öfke uğruna, ateşte yandın,
Sevdamız buzulda, dondu nedense.

Gelişim bittiyse, gidişim belli,
Sert eser rüzgarlar, savurur yeli.
Kurudu sevdamın, çağlayan seli,
Gönlümün pınarı, dindi nedense.

Siyahlar giydirdik, beyaz günlere,
Veda bestesini, vurduk tellere.
Gönülden ektiğim, gonca güllere,
Ayrılık rüzgarı, kondu nedense.